ยเอกราชเธอคือคนที่ควรถูกฆ่า ต่อไปจะได้ไม่มีรัชทายาทให้เป็นกังวล แต่เวลานั้นเขาที่ควบคุมสถานการณ์ไว้ทุกด้านหมดแล้ว เห็นเธอที่กำลังจนตรอก ดาบที่อยู่ในมือจึงไม่ได้แทงเข้าไปเข้าพูด “เป็นเพียงแค่องค์หญิง ไว้ชีวิตเธอเพื่อแสดงถึงความเมตตาขององค์จักรพรรดิ เพื่อให้ปราชาชนใต้หล้าชื่นชมและนับถือด้วยความจริงใจ ”เฉินเสียนลืมตาทั้งสองข้างอย่างทันทีราวกับว่ายังมีรอยเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่เหมือนหมอกในคํ่าวันนั้นยังไม่จางหายไปไหนหัวใจเธอเต้นอย่างรุนแรงจิตใต้สำนึกของเธอนั้นสับสนวุ่นวาย ลืมไปว่าตัวเองอยู่แห่งใด แล้วก็ลืมไปเลยว่าคนที่อยู่ข้างกายนั้นคือใครเหมือนเธอกำลังจับฟางเส้นสุดท้ายของชีวิตเอาไว้ จึงใช้แรงกอดไปที่เอวของซูเจ๋ออย่างแน่นเธอนอนฝันร้ายจริงๆเมื่อก่อนที่ฝันเห็นมันเป็นเพียงแค่กลิ่นคาวเลือดอย่างจางๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเลือดได้ชัดเจนขนาดนี้438
เธอรู้ เรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเฉินเสียนจริงๆเวลานั้นเธอยังเด็กมาก เธอไม่มีทางที่จะแบกรับภาระความกดดันได้ทั้งหมดดังนั้นจึงเปลี่ยนเป็นคนบ้าและโง่เขลาในความฝันคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ มีนํ้าเสียงที่สุขุมน่าฟังเหมือนกับเสียงของซูเจ๋อ“ใช่ท่านไหม？” เฉินเสียนพูดบ่นพึมพำ“อะไรรึ？”“คนที่ยืนอยู่ข้างหลังข้ามาโดยตลอด คือท่านใช่ไหม？” เธอเงยหน้าขึ้นมองซูเจ๋ออย่างสับสน “ตอนนั้นก็เหมือนตอนนี้ใช่หรือไม่ เพียงแค่ข้าเงยหน้าหรือหันหลัง ก็จะเห็นท่านได้อย่
