างชัดเจน？”เบ้าตาเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสีหน้าของซูเจ๋อเคร่งขรึม ใช้นิ้วลูบเหงื่อที่หน้าผากของเธออย่างพิถีพิถัน แล้วพูดว่า “ฝันร้ายจริงๆด้วย”เฉินเสียนถอนหายใจยาว สงบสติอารมณ์ แล้วพยักหน้า “ใช่ ข้าฝันร้าย”เธอฝันถึงฉินหรูเหลียง ฝันถึงหลิ่วเชียนเสวี่ย แต่กลับไม่ฝันถึงซูเจ๋อเธอได้ยินเพียงแต่เสียงของเขา สงบนิ่งไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร ไม่มีอาการตื่นตระหนกเฉินเสียนลืมไปว่าฉินหรูเหลียงนั้นอยู่ห้องขังข้างๆ เธอคิดเพียงที่จะกอดซูเจ๋อไว้ให้แน่น439
หลังจากใช้เวลาอยู่นานจึงสงบจิตใจลงได้ เฉินเสียนพูดอย่างกระซิบว่า “ซูเจ๋อข้าหิว”ดวงตาของฉินหรูเหลียงที่อยู่ใต้เส้นผมจ้องมองออกมาอย่างตกใจเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเฉินเสียนกอดกับผู้ชายคนอื่นอย่างอาลัยอาวรณ์นํ้าเสียงพูดของเธอ แฝงไปด้วยความอ่อนหวานและออดอ้อน ที่ฉินหรูเหลียงนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนก่อนหน้านี้ เขาแทบจะไม่สามารถจินตนาการได้ว่า ในที่สุดเฉินเสียนจะพึงพิงอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชาย พูดด้วยนํ้าเสียงที่อ่อนโยนเพียงแต่ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางที่จะเป็นเขาต่อหน้าเขา เฉินเสียนคือผู้หญิงที่มีความเข้มแข็งและกล้าหาญมาโดยตลอดนั่นไม่ใช่เพราะเธอไม่ต้องการการปกป้อง เพียงแต่เธอไม่ต้องการให้ฉินหรูเหลียงปกป้องเธอเขาสูญเสียสิทธิที่จะปกป้องเธอมานานแล้ว จนกระทั่งเขาไม่เคยได้พบเห็นผู้หญิงที่เข้มแข็งคนนั้น นอนฝันร้าย แล้วต้องการคนปลอบ เธอยังมีอีกด้านที่อ่อนโยนเหมือนดั่งนํ้าซ
