จ้าวเทียนฉีหัวเราะอย่างเยือกเย็นแล้วกล่าวว่า“ข้าดูถูกไม่ได้ให้ความสนใจพวกเจ้าเหล่าทูตเจราจาสันติภาพที่ใช้ชีวิตมีเกียรติมั่งคั่งรํ่ารวย ในเมื่อมาก็มาแล้วอีกทั้งยังไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้”พูดแล้วชำเลืองมองดูฉินหรูเหลียงที่อยู่ห้องขังด้านข้าง แล้วกล่าวขึ้นอีกว่า“ถึงอย่างไรพวกเจ้าต้องคิดหาวิธีแลกเขากับข้ากลับไป ข้าไม่รีบ บัญชีนี้เก็บไว้แล้วต่อไปค่อยคิดช้าๆ”เพียงแต่รอเขาออกไปได้ เขาต้องทำให้หญิงคนนี้แบกรับผลที่ตามมาอย่างแน่นอนเฉินเสียนแสยะยิ้มหัวเราะที่มุมปาก กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า“มั่นใจเช่นนั้น?”พูดแล้วเฉินเสียนก็เดินมาถึงประตูห้องขัง หันไปกวักมือเรียกผู้คุมบริเวณทางเดินที่อยู่ใกล้เคียงมาผู้คุมเดินมา เธอไม่ได้พูดคำอื่นก็ดึงดาบพกบริเวณเอวของเขาออกมาอย่างรวดเร็วผู้คุมที่รับผิดชอบเปิดประตูและกรอกอาหารไม่ได้พกพากริช เพื่อหลีกเลี่ยงนักโทษที่อยู่ในคุกฉกฉวยโอกาสแต่ทหารอารักขาทั้งคุกล้วนมีดาบพกอยู่แล้วเฉินเสียนถือดาบเดินไปทางประตูห้องขัง ผู้คุมที่เปิดประตูทั้งสองคนยืนขวางหน้าประตูไว้ กล่าวขึ้นอย่างตื่นตระหนกว่า “ท่านคิดจะทำสิ่งใดกันเล่า?”417
เฉินเสียนชี้ดาบไปทางเขา กล่าวอย่างชัดเจนว่า“ไสหัวไปซะ”ผู้คุมถูกกดดันถลาถอยหลังสองก้าว เฉินเสียนถือดาบสาวเท้าก้าวใหญ่ๆเข้าไปภายในห้องขังทหารอารักขาที่คุกเห็นสถานการณ์ไม่ดี ต้องการกระโจนขวางหน้า ซูเจ๋อที่นิ่งเฉยปล่อยเลยตามเลยเวลานี้ได้ขวางอยู่ที่ทางเดินอย
