ซูเจ๋อวางมือทั้งสองข้างบนร่างกายเธอ ลุกขึ้นเล็กน้อย มองดูท่าทางเฉื่อยชาของเธอ ลูกกระเดือกขยับและกล่าวว่า “ข้าอาจจะควบคุมไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน”เฉินเสียนเชยคางขึ้นและแสงไฟจาง ๆ ข้างนอกกระทบดวงตาของเขาเขาเคร่งขรึมลงเล็กน้อย คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหูทุ้มตํ่าและเอ้อระเหย“มารที่อยู่ในใจข้าเติบโตขึ้นทุกวัน เรียกร้อง ให้ท่านไปยึดครอง”ในขณะนั้น เธอยังรู้สึกว่าคำพูดของเขาวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอ สะเทือนใจที่สุดผมเย็นๆ ของซูเจ๋อตกลงบนแก้มของเธอ ดวงตาของเธอสั่น และเธอมองดูซูเจ๋อค่อยๆ ก้มศีรษะลงจ้องมองไปที่ริมฝีปากของเขา แล้วก็จูบเบา ๆเฉินเสียนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง และเธอก็สั่นจนเจ็บปวดไม่สามารถบอกได้ว่ามันสบายหรืออึดอัดแต่นั่นก็คือหัวใจที่กำลังเต้นลมหายใจของเขาอยู่ใกล้มาก เขาก็อยู่ใกล้มากไม่ลึกซึ้งเท่าครั้งที่แล้ว และไม่ได้เกิดเรื่องที่เก็บกวาดไม่ได้ และเรียนรู้วิธีที่จะก้าวเข้าไปและถอยกลับ ลิ้มรส และถอยออกมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเจออะไรแล้วจูบมันอีกครั้งซํ้าแล้วซํ้าเล่า อย่างอ่อนโยน380
เฉินเสียนลืมตาและเห็นทหารในชุดเกราะเดินผ่านกระโจมในช่องว่างระหว่างม่านเวลาค่อยๆช้าลงต่อหน้าต่อตาเธอสัมผัสที่ชัดเจนนั้นขยายใหญ่ขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนด้วยประสาทสัมผัสที่ไวของเธอ และการหายใจที่รดกันก็ดังขึ้นข้างหู สิ่งที่เธอจมอยู่ในนั้นเต็มไปด้วยลมหายใจของเขาเธอกำลังถูกซูเจ๋อจูบเดิมทีการจุมพิตดังกล่
