าวสามารถทำให้ร่างกายของเธอทุกตารางนิ้วชัดเจนในความอ่อนโยนของเขาต่อมา เธอก็บ่นเหมือนยุง “ซูเจ๋อ…อย่าทำแบบนี้…นี่คือค่ายทหารเย่เหลียง…”เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว… เธอรู้สึกเหมือนกับกำแพงเมืองที่มีรอยแตกกำลังพังทลายลงทีละชิ้น จากนั้นเธอก็เปิดเผยว่าเธอไม่สามารถต้านทานท่าทางอ่อนโยนของซูเจ๋อได้เธอไม่ได้ป้องกันและจริงใจ เป็นผลให้ความอ่อนโยนในใจของเธอปรากฏขึ้นต่อหน้าซูเจ๋อโดยไม่หลือแต่ที่ซูเจ๋อจูบเธอในคืนนี้ ทั้งคู่ก็เสี่ยงอย่างมากถ้าจู่ๆ มีคนมาสังเกตเห็น มันคงประมาณการไม่ได้ซูเจ๋อคลายเธอ การหายใจที่ยุ่งเหยิงไม่สมํ่าเสมอ ลึกและตื้น และเสียงของเขาก็ดูน่าดึงดูดและทุ้มตํ่า “ขอโทษ ข้าไม่ได้บังคับตัวเองไว้”381
หน้าอกของเฉินเสียนกระเพื่อม และมันก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย หายใจไม่ออกเล็กน้อยขณะที่ซูเจ๋อลุกขึ้น ผมเย็นๆ ที่ด้านข้างใบหน้าของเธอก็ยกขึ้นไปด้วยเธอเปิดปากเธอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพียงแค่มองมาที่เขาตาเยิ้มจู่ๆ ซูเจ๋อก็ยกมือขึ้น ปิดตาของเธอ และพูดเบา ๆ ว่า “อาเสียน อย่ามองมาที่ข้าเช่นนี้”ดูเหมือนเธอจะเห็นว่าซูเจ๋อมีอารมณ์ไม่ได้มองก็ดี เธอก็หลับตาลง มีมือของเขาปิดตาอยู่ ซูเจ๋อก็มองไม่เห็นเธอเช่นกันไม่เห็นเธอจมดิ่งและความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ทั้งคู่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์ลง และพื้นที่อันเงียบสงบนั้นเต็มไปด้วยลมหายใจที่แผ่วเบาเฉินเสียนไม่รู้ว่าตัวเธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจจะเป็
