นตอนกลางดึกเงียบๆ หรือเมื่อท้องฟ้าสว่างไสวในยามรุ่งสางในค่ายทหารที่เงียบสงบเริ่มตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ทหารเรียงแถวและใช้ไฟปรุงอาหารกระโจมนี้อยู่ไม่ห่างจากโรงครัวนัก จึงได้กลิ่นฟืนจางๆ เข้ามาในค่ายแต่เช้าตรู่เมื่อเฉินเสียนตื่นขึ้น เธอยังคงมีภาพลวงตาว่ามีใครอยู่ข้างนอก382
มีคนกำลังทำอาหารอยู่ที่กองไฟ แสงแดดยามเช้าค่อยๆ ไต่ขึ้นจากภูเขา และวันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อเฉินเสียนลุกขึ้นจากเตียง ซูเจ๋อก็ตื่นขึ้นเช่นกันเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง สายตาของเฉินเสียนลอยเล็กน้อย หูของเธอก็มีสีชมพูอ่อนอย่างไม่สามารถอธิบายได้ก่อนที่ซูเจ๋อจะพูดอะไร เธอรีบลุกจากเตียง หยิบเสื้อกั๊กจากราวแขวนเสื้อผ้ามาสวมบนตัวของเธอ แล้วเดินออกจากค่ายทันทีและกล่าวว่า “ข้าจะออกไปก่อนท่าน ท่านจัดการตัวเองก่อนเถอะ”หลังจากที่เฉินเสียนออกไป ซูเจ๋อนั่งอยู่คนเดียวงอขาในกระโจม เขาตื่นขึ้นหลังจากนอนหลับทั้งคืน เสื้อผ้าของเขาเรียบร้อย ผมของเขาก็ไม่ยุ่งเหยิง ราวกับว่าไม่มีอะไรต้องจัดการซูเจ๋อจับหน้าผากด้วยมือของเขา และสิ่งเดียวที่จำเป็นต้องจัดการก็คือเขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่พุ่งพล่านได้เขาหลับตาลงและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเมื่อซูเจ๋อออกไป เฉินเสียนได้เรียกทหารพาไปล้างหน้าล้างตาจนสะอาดแล้วก็รู้สึกสดชื่นเมื่อซูเจ๋อกำลังล้างหน้าให้ตื่น เฉินเสียนยืนเหยียดมือและเท้าอยู่ข้างๆ เขาแล
