แม่ทัพโฮ้วพูดด้วยความโกรธเคือง：“เย่เหลียงคิดว่าจะเปิดสงครามจริงหรือ？！เช่นนั้นข้าจะรับใช้ต้าฉู่อย่างสุดกำลังแน่นอน！”หลังจากที่แม่ทัพโฮ้วยกแขนขึ้นตะโกนออกมา กองกำลังทหารต้าฉู่ด้านหลังก็ยกธงรบขึ้นมาโบก พร้อมส่งเสียงคำรามเสียงดังสถานการณ์ของฝั่งเย่เหลียงก็พร้อมจะบุกเช่นกันแม่ทัพใหญ่เย่เหลียงกลับโบกมือออกคำสั่ง：“ส่งต่อคำสั่งไป ไม่ว่าผู้ใดห้ามลงมือบุ่มบ่าม！ผู้ที่ฝ่าฝืนคำสั่งต้องประหารชีวิต！”ในเวลานั้นเขาส่งคนกลับไปรายงานให้จักรพรรดิเย่เหลียงทราบ องค์หญิงจิ้งเสียนอยู่ที่นี่ องค์จักรพรรดิโปรดตัดสินพระทัยแม่ทัพโฮ้วเห็นสถานการณ์แล้วถาม：“นี่สรุปว่าจะรบหรือว่าไม่รบ?”ซูเจ๋อ：“ไม่รีบ สถานการณ์ยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลง”ไม่รู้ว่ารอนานแค่ไหนแล้ว ฝั่งเย่เหลียงมีคำสั่งมา：“จักรพรรดิมีคำสั่ง เชิญท่านทูตและองค์หญิงจิ้งเสียนเข้าเมืองเพื่อเจรจาสงบศึก”แม่ทัพโฮ้วรีบจัดหากลุ่มทหารคุ้มกันเพื่อพาไปส่งสุดท้ายฝั่งเย่เหลียงกลับบอก：“แค่ให้ท่านทูตและองค์หญิงจิ้งเสียนเข้าเมืองจะพากลุ่มทหารคุ้มกันไปทำไมเล่า หลังจากเข้าไปในเมืองแล้วไม่ว่าจะมีทหารคุ้มกันมากแค่ไหนก็มิอาจช่วยอะไรได้ ว่าอย่างไร หรือพวกท่านมิกล้า? เช่นนั้นแล้วจะมาเจรจาสงบศึกอย่างจริงใจอะไรกัน?”355
ซูเจ๋อพูดเบาๆ：“ข้าจะเข้าเมืองในทันที”ในการเข้าไปในค่ายทหารของศัตรูโดยไม่มีผู้คุ้มกันนั้น เรื่องนี้มีความเสี่ยงสูงถ้าหากไม่ระวังเพียงนิด ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกเ
