ลยแม่ทัพโฮ้วจะไม่เป็นกังวลได้อย่างไรซูเจ๋อ：“ท่านแม่ทัพโฮ้วที่ท่านต้องทำมีเพียงแค่ดูแลเรื่องในทัพให้ดี และรอฟังข่าวดี” เขาเหลือบขึ้นมองทางกองกำลังทหารเย่เหลียง “เวลานี้ยังกล้ารับการเจรจา ก็เหมือนสำเร็จไปครึ่ง ท่านแม่ทัพมิต้องเป็นกังวล”แม่ทัพโฮ้ว：“ข้าเข้าใจแล้ว ใต้เท้าซูต้องปกป้ององค์หญิงให้กลับมาอย่างปลอดภัยนะขอรับ“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ซูเจ๋อถึงหมุนตัวมองเฉินเสียน นัยน์ตาที่สีนิลเหมือนหมึกของเขายิ้ม “อาเสียนยังตื่นเต้นอยู่หรือไม่?”เฉินเสียนได้สติกลับมา：“ท่านเอาข้าไปต่อรองอีกแล้ว?”ซูเจ๋อพูดเสียงตํ่า：“ท่านวางใจเถอะ ครั้งนี้จะไม่มีทางได้รับบาดเจ็บอีกแล้วถ้าต้องได้รับแค่จับดาบจับปืนก็ต้องมีคนเจ็บแล้วล่ะ แต่ข้าจะบังหน้าท่านไว้ก่อนเอง”เฉินเสียนชำเลืองมองเขา：“ไม่ใช่ว่าท่านลืมเรื่องนั้นแล้วหรือ ในเมื่อพูดแล้วว่าจะทำเรื่องเลวนี้ด้วยกัน เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ข้าก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าท่านจะใช้สามเมืองไปแลกกับความสันติของสองอาณาจักรนี้อย่างไร”ซูเจ๋อ：“ใช้แค่สามเมืองจริงๆ ที่จริงข้าไม่ได้มีความมั่นใจอะไร”เฉินเสียนกระตุกริมฝีปาก：“มาถึงขนาดนี้แล้วพึ่งจะมาพูด ท่านว่าสายไปหรือไม่? ดูแล้วครั้งนี้จะไปไม่กลับหรือไม่ ก็ต้องพึ่งท่านแล้วล่ะ”356
ต่อให้ไปไม่กลับ เธอก็จะไปพร้อมกันกับซูเจ๋อเฉินเสียนไม่มีความกลัวเลยสักนิด เดินหน้าไปยังค่ายของศัตรู ซูเจ๋อเดินไปข้างๆเธอ ชายเสื้อของทั้งสองลอยพลิ้วขึ้นมาในอากาศเฉินเสี
