ทหารพวกนี้ได้ ข้าค่อยพาเจ้าไปด้วยกัน”“นี่！ทำไมท่านถึงไม่ซื่อสัตย์แบบนี้！” เฮ่อโยวหมดปัญญา สุดท้ายก็ถูกทหารเย่เหลียงบังคับให้กลับไปที่ค่ายทหารฉู่อย่างเสียหน้ากองกำลังทหารเย่เหลียงเปิดทางให้หนึ่งเส้นทาง เฉินเสียนและซูเจ๋อกำลังผ่านกองกำลังทหารไปมีสายตาพุ่งมาจากทั้งแปดทิศ ทำให้เฉินเสียนรู้สึกเหมือนว่ากลับมาในชีวิตก่อนหน้าในตอนที่ขึ้นเวทีแล้วสปอตไลท์ส่องมาที่เธอไม่หยุดเฉินเสียนพูดกับซูเจ๋อเสียงเบา：“ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับว่ากำลังเดินพรมแดงอยู่เลย”“เดินพรมแดง？”“ก็ที่เป็นจุดสนใจของผู้คนนับหมื่นน่ะ”358
ซูเจ๋อหัวเราะ “ที่แท้ท่านก็ชอบความรู้สึกแบบนี้”เฉินเสียน：“แบบว่าด้านหลังมักจะมีสายตาคู่หนึ่งทำให้ข้ารู้สึกระแวงหลัง”ซูเจ๋อเข้าใจ “แน่นอน ที่ท่านพูด มักจะมีผู้คนจำนวนหนึ่งอยากฆ่าท่านไงล่ะ”“แต่ข้าก็ไม่จำเป็นต้องรอให้พวกเขามาฆ่านี่”“พวกเขาสูญเสียโอกาสในการโจมตีไปแล้ว ตอนนี้มีแค่สายตาที่โหดเหี้ยมเท่านั้น”ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนี่เป็นอาณาบริเวณของเย่เหลียง ไม่สามารถออกอาการมากเกินไปได้ เฉินเสียนทำได้แค่ไม่ต้องไปสนใจค่ายทหารของเย่เหลียงอยู่นอกชายแดน ห่างจากชายแดนไม่กี่สิบลี้ด้านหน้าค่ายทหาร มีกำแพงเมืองใช้สำหรับป้องกันการรุกรานมองไป เห็นแค่สิ่งที่แขวนอยู่บนกำแพงเมืองนั้น นั่นมิใช่ศีรษะคนที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงหรอกหรือ！เฉินเสียนยืนอยู่ด้านล่างประตูเมือง เงยหน้าหรี่ตามองด้านบนแม่ทัพเย่เหลียงพูดข่ม：“เห
