สิ้นเสียงมือที่เอวแน่นขึ้นราวกับห่วงเหล็ก“ข้าไม่ควรให้ท่านไปกระตุ้นความทะเยอทะยานเขา”เฉินเสียนยิ้มไร้สุ้มเสียง แต่กลับมีความขมฝาดแผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ กล่าวว่า “ข้าทำได้ดีมิใช่หรือ?ข้าสำเร็จแล้ว”เพียงแต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ยามที่เธอโยนตบต่อหน้าต่อตาซูเจ๋อ เขาต้องทนมองเธอโดยไม่อาจช่วยเธอได้ ยามนั้นแรงมารในหัวใจเขาขยายตัวถึงขีดสุดแล้วรู้สึกเจ็บปวดจนกลืนกินเขาได้เลยแต่ไหนแต่ไรความอดกลั้นต่อความขมขื่นกลายการบดบังและความคุ้นชินที่ดีที่สุดของเขาทว่าทุกฉากทุกตอนในราตรีนี้ ช่างเหมือนฝันร้าย ซึ่งเขาถูกฝันร้ายทาบทับร่างจนไม่อาจเคลื่อนไหวได้ซูเจ๋อกล่าวเสียงตํ่า “เป็นความผิดข้าเอง”เฉินเสียนกล่าวอย่างสงบ “อยากได้อะไรต้องลงทุนเสียหน่อย สิ่งที่แลกมาในคืนนี้ถือว่าน้อยมาก ท่านวางใจเถอะ ข้าปลงกว่าใครอื่น”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่มองข้าเลย”ซูเจ๋อยกนิ้วเตรียมไปจับรอยบวมชํ้าของเฉินเสียน ทว่าเฉินเสียนกลับหลบไปเสีย มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ328
เฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่ได้คิดอย่างอื่น เพียงแค่ไม่อยากให้ท่านมองข้าในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้”“ขอเพียงท่านมองไม่เห็น สัมผัสไม่โดน หัวใจท่านจะได้รู้สึกดีหน่อย ข้าก็ด้วย”เฉินเสียนจงใจทำท่าทางเบาใจ“ยามที่เฉินเสียนแต่งเข้าจวนแม่ทัพ มันอนาถกว่านี้มากเลย ตอนนั้นท่านก็มองไม่เห็นเช่นกันไม่ใช่หรือ?”เวลานี้เฮ่อโยวตื่นขึ้นมา จากนั้นก็ก้าวออกจากห้องอย่างสะลึมสะลือ โดยที่ไม
