มปากของเธอเฉินเสียนหลุบสายตามองมือเรียวยาวของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาลมหายใจแผ่วเบาประหนึ่งขนปักษาของซูเจ๋อสัมผัสใบหน้าเธอเขาประคบนํ้าแข็งอย่างอ่อนโยนและจดจ่อ332
สุดท้ายเธอจำต้องช้อนตามองใบหน้าเขาเฉินเสียนกล่าวเสียงเบา “ซูเจ๋อ ข้าไม่อยากให้ท่านโทษตัวเอง”ซูเจ๋อหยุดการกระทำ“ทุกชีวิตย่อมถูกการโดนทำร้ายเป็นพลังขับเคลื่อนให้ก้าวเดินสู่ความสำเร็จอย่างเข้มแข็งกันเล่า” เฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่ได้ลั่นวาจาด้วยความโกรธ ข้าพูดจากความรู้สึกที่ได้เผชิญมา รู้สึกเห็นอกเห็นใจท่าน จากตอนนั้นถึงตอนนี้ ท่านคงต้องแบกรับหนักกว่าข้าใช่หรือไม่?”เธอเอ่ย “ท่านมีเรื่องที่ท่านอยากทำ ส่วนข้ามีคนที่ข้าต้องการปกป้อง”อย่าว่าแต่หนึ่งฝ่ามือเลย ถึงจะต้องรับมีดกริช หากสามารถช่วยเขาผ่อนแบ่งเบาความทุกข์ได้ เฉินเสียนก็ไม่อิดออดสักนิดไม่รู้ว่าเกิดความรู้สึกเช่นนี้เมื่อไหร่ อาจเริ่มจากนาทีที่เขาเร่งเดินทางมาหาเธอทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่รู้จักเหนื่อยหรืออาจเริ่มจากตอนที่เขาอุ้มปกป้องเธอ แล้วกระโดดลงจากเนินเขาอย่างไม่คิดชีวิต ซึ่งตัวเขาเองนั่นได้หมดสติเป็นที่เรียบร้อยพอเธอรู้ตัว ความรู้สึกเช่นนี้ก็ได้ฝังลึกลงไปเสียแล้ว
333
