”จ้าวเทียนฉีหัวเราะเย้ยหยันอย่างดูแคลน “เหล่าโฮ้ว สันดานเจ้าคงเปลี่ยนยากสินะ จนถึงป่านนี้แล้วยังภักดีนายเก่าอยู่ นางกล้าแทงมือข้า ข้าตบนางสักฉาดจะเป็นไรไป”พูดพลางดึงตะเกียบบนมือออก ก่อนจะเขวี้ยงไปที่พื้น ต่อจากนั้นหยดเลือดสดก็พ่◌ุงกระฉูดออกมาจ้าวเทียนฉีตบด้วยกำลังมหาศาล โดยที่เฉินเสียนไม่ทันระวังตัว ร่างกายพลันโน้มไปตามแรง แล้วล้มอยู่หน้าโต๊ะซูเจ๋อผมเผ้าเธอยุ่งเหยิง สภาพน่าเวทนา และหายใจไม่เป็นจังหวะอยู่บนโต๊ะชายเสื้ออาภรณ์ของเธอไปโดนเหล้าอาหารจนระเนระนาด ก่อนจะเปรอะเปื้อนด้วยคราบอาหารเหล่านั้น320
รู้เต็มอกว่าซูเจ๋ออยู่เบื้องหน้าเธอ ทว่าเธอมิอยากมองรูปหน้าซูเจ๋อ ไม่อยากเห็นสีหน้าตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ของเขาฉะนั้นเธอหลุบตาลงพร้อมกับข่มกลั้นอารมณ์ พยายามแสดงใบหน้านิ่งสงบให้ได้มากที่สุด ทว่าถึงอย่างไร เธอก็ยังรับรู้กลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกจากตัวซูเจ๋อไปทั่วบริเวณได้เธอเห็นมือเรียวขาวชุ่มชื่นของเขาตรงมุมโต๊ะ กำลังกำหมัดแน่นหนึบจนเผยเส้นเอ็นอย่างเด่นชัดเธอเอ่ยด้วยสุ้มเสียงเแผ่วเบาที่เจือความสั่นสะท้านอย่างเจ็บปวด “ท่านไม่ต้อง ข้าเอง”ท่านจะจัดการเองเมื่อคิดจะทำเยี่ยงนี้แต่แรกเริ่ม งั้นลำบากหน่อยก็ช่างปะไรอันที่จริงเธออยากบอกเขาว่า ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวที่ต้องทนขมขื่น ยังมีเธอที่ตัดสินใจทำเรื่องเลวกับเขา เช่นนั้นเธอจะทำให้ดีที่สุดถูกตบหน้าแล้วอย่างไร อดีตก็เคยมาแล้วเฉินเสีย
