่า “ได้ยินว่าขวดนี้เป็นผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่อของเย่เหลียงเชียวนะ เป็นต้นตำรับขนานแท้ เจ้าลองชิมดู”เฮ่อโยวพึมพำ “ยังดีที่ท่านรู้จักนำมาฝากข้า ไม่งั้นข้าจะบ่นท่านจนฟ้ามืดครึ้ม”เมื่อเขาเทออกมาชิมก็ได้รสชาติของความหวานอมเปรี้ยว เจือกลิ่นไอเหล้าแบบฉบับธรรมชาติ ดื่มง่ายยิ่งนัก การดื่มทีละแก้วมันย่◌ุงยากไป เขาเลยดื่มหมดขวดทีเดียวเสียเลยเฉินเสียนไม่มองแค่ปราดเดียว คิดจะเตือนเขาว่าเหล้าชนิดนี้แรงมาก อยากให้เขาดื่มแต่พอดีก็สายไปเสียแล้ว บัดนี้เหลือแต่ขวดอันว่างเปล่าเท่านั้น313
เฮ่อโยวนอนอยู่ในห้องครึ่งค่อนวัน ขนาดย่างเข้าสู่ช่วงรัตติกาลก็ยังไม่ตื่นเสียทียามใกล้เริ่มงานเลี้ยงราตรี เฮ่อโยวก็ยังไม่ยอมตื่น เฉินเสียนกับซูเจ๋อจึงไปร่วมงานกันแค่สองคนบรรยากาศนอกจวนตึงเครียดเล็กน้อย เพราะมีทหารถืออาวุธเฝ้าอย่างแน่นหนา แต่เมื่อเข้ามาภายในจวนของจ้าวเทียนฉี กลับเป็นภาพละลานตา ให้ความรู้สึกหรรษาในยามเห็นการบรรเลงดนตรีกับการเริงระบำในงานพื้นในห้องโถงใหญ่ปูด้วยพรมสีแดงฉาน บนโต๊ะสองข้างทางมีทั้งอาหารเครื่องดื่มและเทียนที่เรียงรายเป็นแถวๆ ส่องแสงสว่างเจิดจ้าจ้าวเทียนฉีนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงศักดิ์ของห้องโถงใหญ่ ด้านข้างแขวนชุดเกราะกับกระบี่ประจำกายเขาไว้คํ่าคืนนี้เฉินเสียนแต่งอาภรณ์อย่างพิถีพิถันด้วยกระโปรงโดยเฉพาะ เกล้าผมอันดำเงางามขึ้น บนเส้นผมแซมด้วยปิ่นหยกขาวที่ซูเจ๋อมอบให้เธอนอกนั้นก็ไม่มีเครื่องประดับอะไรอีกเล
