านอยู่บนถนนหนทาง ต่างคนก็ต่างเร่งรีบ302
นอกจากนี้ยังมีโรงเหล้าและโรงนํ้าชาเปิดอยู่ประปราย แม้แต่หอศิลป์สตรีก็ยังคงเปิดอยู่ในขณะนี้ แต่ทั้งหมดเปิดเพื่อให้บริการทหารของที่นี่ซูเจ๋อพาเฉินเสียนไปที่โรงเหล้าที่ดูไม่เตะตาแห่งหนึ่ง ในนั้นไม่มีทหารอยู่แม้แต่คนเดียว ทางเข้าด้านหน้ามีเพียงบานประตูพังๆ สองบานกับม่านประตูที่ทั้งสกปรกและขาดวิ่นอีกหนึ่งผืนซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านชอบดื่มเหล้าหมักสับปะรดที่เหลียนชิงโจวนำกลับไปไม่ใช่หรือ รสชาติของที่นี่เป็นต้นตำรับเชียวนะ”“ท่านรู้ได้อย่างไร”“เหลียนชิงโจวบอกมา”เมื่อเถ้าแก่เห็นทั้งสองคนเข้ามาก็กุลีกุจอมาทักทาย เขาพูดภาษาถิ่นต้าฉู่ได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจึงออกไปเตรียมอาหารท้องถิ่นมาให้สองสามอย่างเมื่อเหล้าและอาหารมาวางอยู่บนโต๊ะ ซูเจ๋อก็คีบอาหารใส่ชามให้เฉินเสียนและเอ่ยว่า “กินเถอะ ถึงร้านจะดูหยาบๆ แต่อาหารก็สะอาด”
303
