ยคู่ที่กำลังเฝ้าดูอยู่จ้าวเทียนฉีกล่าวว่า “ท่านบอกว่าแม่ทัพอย่างข้าจะทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นระหว่างสองอาณาจักรหรือ ข้าจะบอกให้ว่าทุกตารางนิ้วของอาณาจักรต้าฉู่ เดิมทีต้องแลกมาด้วยกระดูกและเลือดเนื้อของผู้คนนับไม่ถ้วน! ตอนนี้นึกไม่ถึงเลยว่าราชสำนักจะยอมเสียคูเมืองทั้งห้าให้กับเย่เหลียงเพื่อฉินหรูเหลียงผู้นั้นเพียงคนเดียว! ราชสำนักเอาเลือดเนื้อ หยาดเหงื่อ และชีวิตของทหารเหล่านี้ไปไว้ที่ไหน!ท่านก็แค่ผู้หญิง จะไปรู้อะไร หากพูดจาไร้สาระอีกทีข้าจะใช้ดาบนี่ฟันเจ้าซะ!”ทันใดนั้นจ้าวเทียนฉีก็มองเฉินเสียนอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจคาดเดานํ้าเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความเยาะหยัน “ดูเหมือนฉินหรูเหลียงผู้นั้นจะฝังตัวอยู่ในดินแดนที่นุ่มละมุนนานเกินไป จึงได้อ่อนแอขนาดนี้เมื่ออยู่ในสนามรบ เป็นเขาที่ไม่ดีเองจึงถูกเย่เหลียงจับตัวไป แล้วเหตุใดต้าฉู่จึงต้องชดใช้เพื่อและกับชีวิตของเขาด้วย”เฉินเสียนยักไหล่อย่างไม่แยแสและเอ่ยเรียบๆ ว่า “นี่คือพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ เราจะทำอย่างไรได้นอกจากทำตามพระบัญชาของพระองค์ บางทีองค์จักรพรรดิอาจจะวางใจในตัวท่านแม่ทัพใหญ่มากก็ได้ พระองค์จะยอมสูญเสียแม่ทัพคนโปรดไปได้อย่างไร”
297
