ือที่อ่อนโยน ค่อยๆ พันรอบตัวเธอ เมื่อเธอลืมตาขึ้นก็สบตากับเขา จึงทำให้ไม่มีทางให้หนีเมื่อเฉินเสียนยื่นมือไปรวบผมไว้ด้านหลังศีรษะของซูเจ๋อ ก็ถูกซูเจ๋อจับมือเธอทันทีซูเจ๋อหลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วพูดว่า “หยุดเถอะ ทำเท่าไหร่ก็ไม่สะอาดหรอกข้าเหนื่อยและกระหายนํ้าแล้ว ช่วยหานํ้าให้ข้าหน่อยได้ไหม”เฉินเสียนมองไปรอบๆ ตอนนี้ไม่มีภาชนะใส่นํ้า จึงพูดว่า “ข้าเอาผ้าจุ่มนํ้าแล้วมาให้ท่านดื่มได้หรือไม่?”ซูเจ๋อมองที่มือของเฉินเสียนและพูดว่า “อยากดื่มนํ้าจากมือท่าน”เฉินเสียนเห็นแก่เขาที่บาดเจ็บ จึงตามใจเขา เกรงว่าครั้งนี้คำขอของซูเจ๋อจะเกินไปเล็กน้อย แต่เฉินเสียนก็ทำตามเขาเช่นเคยเธอเดินหันกลับไปตักนํ้าที่ลำธาร แล้วกลับมาโดยเร็ว ถึงริมฝีปากของซูเจ๋อและพูดว่า “ดื่มเร็ว สักพักจะไหลออกไปหมด”ซูเจ๋อใช้มือเธอดื่ม แต่ทุกครั้งในตอนท้าย บางครั้งเขาได้ทั้งจูบและไม่จูบลงไปบนฝ่ามือของเฉินเสียน252
ด้วยอุณหภูมิร่างกายจางๆ บนริมฝีปากของเขา ได้กวาดไปในฝ่ามือของเธอและเธอก็สั่นมากขึ้นทุกทีในท้ายที่สุด เฉินเสียนก็ทนไม่ไหว “ดื่มเยอะขนาดนี้แล้ว ไม่รู้สึกว่ามันเกินไปหรือ?”ซูเจ๋อถึงยอมแพ้ และพูดเรื่องไร้สาระอย่างจริงจัง “นํ้านี้ทั้งหวานและใสมากข้าลืมจนดื่มไม่บันยะบันยัง”ต่อมาซูเจ๋อเอนตัวบนก้อนหินจนหลับไป เขาหลับลึกราวกับง่วงนอน เฉินเสียนไม่กล้าที่เดินออกไปแม้แค่ชั่วขณะ ก็ไม่กล้าหลับตา และนานๆ ทีจำเป็นต้องมาดูลมหายใจเป็นครั้งค
