จ๋อไม่ได้พูดอะไร เฉินเสียนยังก็ยังถามขึ้น “เจ็บไหม?”“ไม่ค่อยเจ็บ”สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก หรือบอกไม่ค่อยเจ็บเพื่อปลอบใจเธอ250
เฉินเสียนเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าและความอ่อนแอหลังจากการสูญเสียเลือดเพียงคนคนเดียวกับการรับมือกับนักฆ่าจำนวนมาก และมีรอยแผลมากเช่นนี้ทั้งยังกลิ้งลงมาจากเนินเขาลาดยาวนั้น พลังของเขาถูกระบายออกไปนานแล้วเฉินเสียนปวดใจมากเธอไม่ถามมาก ทั้งหมดที่เธอทำได้คือจัดการกับอาการบาดเจ็บให้เร็วที่สุดและปล่อยให้เขาได้พักผ่อนซูเจ๋อถามเธออีกครั้ง “ยาสมุนไพรนี้ ขมหรือไม่?”เฉินเสียนพูด “ไม่ขม”ทันใดนั้น เขาก็สะบัดมือขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วเช็ดจากปากของเธอ และนํ้าสมุนไพรติดไปที่มุมปากของเธอเขาเอาเข้าในปากลิ้มรส คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย “มันขมมาก”เฉินเสียนตกตะลึง พูดว่า “ซูเจ๋อ ถึงเวลานี้แล้ว ท่านยังไม่ลืมที่จะกวนประสาทข้า?”“เป็นข้าที่ไม่ควร”เธอหยิบเอาสมุนไพรมาหนึ่งกำแล้วยัดเข้าไปในปากไม่นานหลังจากที่ใช้โคลนยากับบาดแผลทั้งหมดของซูเจ๋อ เฉินเสียนก็รู้สึกถึงความขมขื่นในต่อมรับรสซึ่งคงอยู่เป็นเวลานานเธอไปที่ข้างลำธารเพื่อบ้วนปาก251
เมื่อเลิกคิ้วก็ฉีกมุมกระโปรงของตัวเองออกอีกครั้ง โคลนและทรายได้ลอยอยู่ในนํ้า จุ่มลงในนํ้าแล้วไปคุกเข่านั่งลงต่อหน้าซูเจ๋ออีกครั้งเฉินเสียนใช้ผ้าชุบนํ้าหมาดๆ เช็ดใบหน้าของซูเจ๋อเบาๆ และทำความสะอาดผมของเขาทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก จนลมหายใจรดกันดวงตาของซูเจ๋อราวกับกุญแจม
