ชิงซิ่งถามอย่างแผ่วเบา “ที่ท่านว่า หลังจากกลับมาที่เมืองหลวง จะขอองค์จักรพรรดิให้ข้ามาอยู่กับท่าน จริงหรือไม่?”เฮ่อโยวพยักหน้า ร้องไห้พูด “เรื่องจริง……เป็นเรื่องจริง…….ชิงซิ่ง เจ้าอย่าล้อข้า คราวหน้าข้าจะพัดไล่ยุงให้เจ้า แล้วข้าจะย่างอะไรให้เจ้ากินด้วย…….”มือของชิงซิ่งที่ถือเสื้อของเฮ่อโยวค่อยๆ ลื่นลง และนางโค้งริมฝีปากขึ้นและยิ้มอย่างแผ่วเบา “งั้นก็เยี่ยมมาก……”“ชิงซิ่ง!”บนภูเขาเงียบเกิน ถึงทำให้ช่วงกลางคืนดูเศร้ารันทดเกินไปเฮ่อโยวนั่งบนขอบเนินยาว และกอดชิงซิ่งร้องไห้ออกมาอย่างแรงเขาเองคงคิดไม่ถึงว่า ทั้งที่นางเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆ เท่านั้น ตัวเองก็คุ้นชินที่เคยเรียกใช้นาง แต่นางกำนัลตัวเล็กๆ คนนี้กลับทำให้เขาเศร้าใจมากเฮ่อโยวเช็ดเลือดจากมุมปากของชิงซิ่ง มองลงมาที่นางแล้วพูดว่า “ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นเช่นนี้ ข้าคุณชายน้อยก็จะไม่รังแกเจ้าตั้งแต่แรกหรอก……..”เฉินเสียนวางศีรษะลงบนหน้าอกของซูเจ๋อ และสีหน้าเซื่องซึมหายใจเข้าเล็กน้อยนางไม่อยากเห็นเฮ่อโยวต้องเศร้าเช่นนี้ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ “ไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน”240
เฉินเสียนถาม “บาดแผลของท่านเป็นเช่นไรแล้ว?”“ไม่รุนแรง ทั้งหมดเป็นแผลเล็ก”เฉินเสียนยืดตัวขึ้น มองขึ้นไปที่ซูเจ๋อ และเห็นว่าใบหน้าสีแสงนาลจันทร์ของเขาก็ซีดขาวเล็กน้อย โดยรู้ว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรงของความแข็งแกร่งเหลืออยู่ มีเพียงแค่พยายามสนับสนุนเฉินเสียนรู้สึกลำบากใจ และพูดด้ว
