ยเสียงที่ทุ้มตํ่าว่า “งั้นรอข้าสักพัก ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมเขา”ซูเจ๋อพักหน้า “ได้”เฉินเสียนสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด เดินไปถึงด้านหลังของเฮ่อโยว และตบไหล่ของเขาเบาๆเฮ่อโยวไม่ตอบสนอง เธอจึงพูดว่า “เฮ่อโยว เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เราออกจากที่นี่ก่อนจะคุยกันดีหรือไม่?”เฮ่อโยวเงยหน้าขึ้นมองอย่างว่างเปล่า มองดูคํ่าคืนอันมืดมิดและเต็มไปด้วยสีสันในระยะไกล และถามว่า “เฉินเสียน ก่อนหน้านั้นข้ามันเลวมากใช่หรือไม่?”เฉินเสียนพูดว่า “ถ้าเจ้าเลว ชิงซิ่งจะเสียสละช่วยเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร”“แต่ข้ากลับรู้สึกว่านางคิดว่าข้าเลวมาก”เวลานี้ มีหินทรายไถลลงมาตามเนินยาวอย่างต่อเนื่องเฉินเสียนขยับคิ้ว แล้วพูดว่า “เฮ่อโยว ต้องไปแล้ว”241
“ข้าไม่ไป”เฮ่อโยวพูด “ข้าไม่อยากจะเชื่อ ทั้งที่ทุกเรื่องยังดีๆ อยู่เลย ทำไมแค่พริบตาเดียวถึงเป็นเช่นนี้ได้…….ข้าไม่ไป ไม่แน่หลังจากรอให้ถึงฟ้าสาง ทุกอย่างอาจเป็นเพียงแค่ความฝัน”“ไม่อาจจะรอให้ฟ้าสางได้” เฉินเสียนพูดเบาๆ “เจ้ารีบลุกขึ้น พวกเราออกไปจากที่นี่”ขอบของหินทรายดูเหมือนจะผุกร่อนมาเป็นเวลานาน และได้หลุดออกอย่างต่อเนื่อง และขอบเนินก็เริ่มคลายออกเรื่อยๆคิดได้ว่าเมื่อครู่ที่นี่มีการต่อสู้ที่รุนแรงมาก และตอนนี้มีแนวโน้มว่าดินจะถล่มเฉินเสียนเห็นท่าไม่ดี ได้รีบลากเฮ่อโยวออกมา และพูดว่า “เจ้ารีบลุกขึ้นมาถ้ายังไม่ลุกขึ้นมาอาจจะตกลงไปได้!”เฮ่อโยวยังไม่มีท่าทีที่ตอบสนองใดๆเฉินเสียนพูด
