อย่างกังวล “เฮ่อโยว เจ้าปลุกเร้าให้ใจเจ้าหน่อย! ชิงซิ่งตายแล้วเพราะนางเพื่อช่วยชีวิตเจ้า หรือว่าเจ้าต้องการที่จะให้นางช่วยชีวิตเจ้าเปล่าประโยชน์?”เฮ่อโยวถึงได้สติกลับมาเฉินเสียนพูดกระตุ้นเขาอีกครั้ง “รีบลุกขึ้น มันจะไถลลงแล้ว! เจ้าก็คงไม่ต้องการให้ชิงซิ่งถูกฝังอยู่ใต้เนินยาวนี้ พื้นดินที่นี่ได้ร่วนแล้ว ในไม่ช้าหมาป่าภูเขาก็จะพบและกัดกินไป แม้แต่กระดูกก็จะไม่หลงเหลือไว้!”เฮ่อโยวไม่คิดนานเขาได้ขยับตัว และลุกขึ้นออกไปจากขอบเนินยาวนี้ แล้วออกไปอยู่บนพื้นที่ที่ปลอดภัย242
ทันทีที่เขาเพิ่งจะอุ้มชิงซิ่งลึกขึ้น ก่อนที่เขาจะขยับเท้า ทันใดนั้นดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็คลายและหลุดลงไปทั้งแผ่นเฮ่อโยวก็ควบคุมไม่ได้ จึงล้มไปด้านนอก“เฮ่อโยว!” เฉินเสียนเอื้อมมือไปดึงเขา เพราะไม่อยากให้เท้าใช้แรงเกินไปจะทำให้พื้นที่ที่นางเหยียบยํ่าได้พังทลายลงเช่นกันเฮ่อโยวพยายามผลักเฉินเสียนขึ้น แต่ก็สายเกินไปเฉินเสียนล้มลงไปทันที และทั้งสามก็กลิ้งไปทางเนินยาวด้านเนินยาวนั้นเว้าๆ นูนๆ ไม่เรียบ และด้านเอียงลาดก้อนหินกำลังกลิ้งลงมาส่วนร่างกายไปกระทบมันทำให้คนเวียนศีรษะตาลาย บนศีรษะเต็มไปด้วยดินและฝุ่น เข้าไปติดในจมูกโดยตรง ทำให้หายใจไม่สะดวกเฉินเสียนคว้าอะไรไม่ได้ ยิ่งมองไม่เห็นว่าเฮ่อโยวกับชิงซิ่งกลิ้งไปอยู่ที่ไหนแล้วภายใต้ความตื่นตระหนก เธอไปจับมือข้างหนึ่งได้ด้วยความประหลาดใจเธอเงยหน้ามอง รู้สึกคลุมเครือภายใต้เง
