ามืดมือยื่นออกมาจากด้านบน จากนั้นเธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนและถูกกอดไว้แน่น ฝ่ามือปกป้องด้านหลังศีรษะของเธอโดยกดเธอไว้กับหน้าอกข้างหนึ่งทั้งสองกลิ้งลงไปพร้อมกันในขณะนั้นหน้าอกของเฉินเสียนกำลังระงับอารมณ์ที่แปรปรวน และเธอก็กอดเขาด้วยมือทั้งคู่ แม้ว่าจะถูกถูจนเจ็บปวดแสบร้อน แต่ก็ไม่ต้องการให้เธอคลายออกแม้แต่นิดเดียว243
ซูเจ๋อยังคงกระโดดลงไป ไม่ยอมให้เธอหล่นลงไปเพียงตัวคนเดียวเธอนึกขึ้นได้ว่าตอนที่อยู่ในป่าเมเปิ้ล เขากระโดดลงมาแบบไม่ลังเลเลย เขาไม่เคยแม้แต่จะสนใจตัวเองเธอเชื่อมั่น ไม่ว่าจะบุกนํ้าลุยไฟ เขาก็พร้อมที่จะไปกับเธอแม้ว่าโลกจะแตกก็ไม่เป็นไรไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน พวกเขาได้หยุดลง ลมและฝุ่นข้างๆ หูก็จางหายไปและทุกอย่างก็ค่อยๆ กลับไปสงบลงทางเนินเขาลาดเอียงยาว เพราะเหตุดินถล่มอย่างกะทันหันนี้ เปรียบเหมือนแผลที่สะเก็ดแผลฉีกขาด เผยให้เห็นดินที่พลิกขึ้นมาใหม่ที่แห่งนี้มีความชันและยาวกว่าทางลาดเอียงในป่าเมเปิ้ล กลิ้งลงมาจากข้างบนนั่น รสชาตินี้ช่างทรมานจริงๆเฉินเสียนใช้เวลานาน กว่าจะค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากอาการชา รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองได้แตกสลายไปทั้งหมดแล้วแต่ซูเจ๋อที่ภายใต้ร่าง เป็นเวลานานแล้วยังไม่มีการตอบสนองใดๆมือทั้งสองของเขาจับเอวของเฉินเสียนไว้แน่นเหมือนกับห่วงเหล็กเฉินเสียนเรียกสองครั้งก็ไม่ตอบสนอง เธอตื่นตระหนก มือที่เปื้อนดินจับผมของซูเจ๋อ และจับไปที่ใบหน้าของเขา แล้วพูดในลำคอ
