ว่า “ซูเจ๋อ……ซูเจ๋อ?”นิ้วของเธอสัมผัสไปที่เบ้าตาของเขา ความเย็นที่เป็นเอกลักษณ์บางอย่าง ยังแตะไปที่ขนตาของเขา แต่ดวงตาทั้งคู่ยังปิดสนิท244
นั่นคือตั้งแต่เฉินเสียนที่ได้รู้จักซูเจ๋อมานาน นี้เป็นครั้งแรกเพราะเขาที่ทำให้รู้สึกกลัว เป็นความกลัวที่เกิดจากก้นบึ้งของหัวใจเธอเหมือนกับเฮ่อโยว ร่างกายสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ นิ้วมือไม่สามารถจะยับยั้งการสั่นได้ เธอลูบใบหน้าของซูเจ๋อซํ้าแล้วซํ้าเล่า ปัดฝุ่นบนใบหน้าของเขาออกและเสียงของเธอก็แหบแห้งไป “ซูเจ๋อ ตื่นได้แล้ว”ลมหายใจของเขาเบามาก เบาจนทำให้เฉินเสียนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจ”เธอรู้อยู่เสมอว่าซูเจ๋อเก่งมาก แต่ไม่ว่าจะเก่งสักเพียงใด ร่างกายก็มีเลือดมีเนื้อเช่นกันเขาก็สามารถได้รับบาดเจ็บ มีเลือดไหลเป็น เหนื่อยเป็น การประคับประคองถึงขีดจำกัดยิ่งเป็นเหมือนตอนนี้ที่หลับใหลไป เฉินเสียนเรียกก็เรียกไม่ตื่นแต่ก่อน ไม่ว่าเฉินเสียนจะเรียกเขาอย่างไร เขาก็จะขานรับทันทีในใจเฉินเสียนเศร้าใจ ราวกับว่ามีบางอย่างถูกฉีกขาดไป ทำให้เธอเจ็บปวดและว่างเปล่าเฉินเสียนกัดฟัน เธอไม่ต้องการ เมื่อเธอเต็มใจยอมรับและกล้าเผชิญกับชายผู้นี้ที่ไม่ได้สนใจทุกสิ่งอย่าง ยินยอมที่จะบุกนํ้าลุยไฟไปพร้อมกับเธอ สุดท้ายเหลือแค่เพียงเธอคนเดียวเธอยิ่งไม่ต้องการให้เป็นเหมือนกับเฮ่อโยว ที่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวบนเนินเขา!245
เธอไม่ต้องการรู้สึกเจ็บปวดแบบนั้น……เธอยอมรับว่า
