คิดว่าแรงเหวี่ยงคงจะไม่เบา ได้ยินเสียงของนักฆ่าร้องดังอั้ก จึงสูญเสียการทรงตัวแล้วร่วมลงบนพื้นเฮ่อโยวและชิงซิ่งอึ้งจนตาค้างเฉินเสียนขมวดคิ้วแน่นแววตาเย็นชา พูดขึ้นว่า : “จะรอฟักไข่รึไง ยังไม่รีบหนีเอาชีวิตรอดอีก?!”ทั้งคู่จึงได้สติขึ้นมา และค่อยพากันวิ่งตามเฉินเสียนไปทั้งสามวิ่งพ้นออกจากป่าที่รกร้าง ทางด้านหน้าดูโปร่งและสว่างกว่ามาก บนท้องฟ้ามีพระจันทร์สีนวลลูกใหญ่ ลมภูเขาพัดเย็นชื่นใจเพียงแต่ว่าด้านหน้าไม่มีทางจะให้หนีแล้วสิ่งที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา คือเนินเขาที่ทอดยาวและสูงชัน ทั้งสามที่หยุดวิ่งไม่ทัน ยังคงวิ่งพุ่งตรงไปโชคดีที่เฉินเสียนยังมีความหนักแน่นพอ เธอยื่นมือไปจับเฮ่อโยวและชิงซิ่งที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าทันเท้าของทั้งสามโผล่ออกไปเกินครึ่งด้วยซํ้า ก้อนกรวดที่อยู่ด้านหน้าสุดกลิ้งตกลงไป เหงื่อเย็นเฉียบไหลชุ่มทั่วแผ่นหลังด้วยความตกใจ“ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?” เฮ่อโยวที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลยสักนิด จึงทำได้แค่ปรึกษาเฉินเสียนเท่านั้น226
เมื่อครู่นี้เขาได้เห็นเฉินเสียนจัดการนักฆ่าทั้งสองคนในคราวเดียว เขาทั้งรู้สึกอึ้งและชื่นชมในเวลาเดียวกันเธอกลายเป็นหัวโจกของคนทั้งสามโดยปริยายอย่างไม่ต้องสงสัยเฉินเสียนไม่พูดอะไร สายตาของเธอเด็ดเดี่ยวจ้องมองเข้าไปในป่าที่รกร้างและมืดสนิทนั่นด้านหลังไม่มีเหล่าทหารคุ้มกันตามมา ไม่รู้ว่าถูกนักฆ่าสังหารหมดแล้วรึเปล่าเฉินเสียนรู้สึกถึงอายพิฆาตรุนแรงค
