จากนั้นชิงซิ่งก็ไม่ชักช้า รีบคลานลงจากรถม้า นางหันหลังให้กับแสงเปลวไฟที่สั่นไหวไปมานั่น แล้ววิ่งพุ่งตรงไปยังพุ่มไม้ชิงซิ่งวิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว เมื่อหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นเงาที่มืดสนิทนั่นลงสู่ท่ามกลางจุดพักผ่อนของทุกคนชิงซิ่งกลัวจนตัวสั่น ในใจคิดเพียงแต่ว่าต้องหาตัวเฮ่อโยวให้เจอทันทีไม่ให้เฮ่อโยวกลับมาที่นี่อย่างเด็ดขาด เพราะที่นี่อันตราย!ชิงซิ่งเพิ่งออกไปไม่นาน แสงสะท้อนของดาบก็กระทบลงบนดวงตาของเฉินเสียนซูเจ๋อเข้ามาใกล้ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร บนตัวของเขาปะทุไปด้วยอายพิฆาตเขาหรี่ตาลงจ้องมองไปยังกลุ่มคนชุดดำนั่น ภายใต้บรรยากาศยามคํ่าคืนที่สวยสดงดงาม เขาถามขึ้นว่า : “ท่านให้นางไปหาเฮ่อโยวรึ?”“อืม”“มั่นใจขนาดนั้นหรือ ว่าคนพวกนี้พุ่งเป้าไปที่เฮ่อโยวคนเดียว?”เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างสงบ : “ข้าก็แค่คาดเดา เพราะถึงแม้ว่าคนกลุ่มนั้นจะไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เขาจริงๆ ให้ชิงซิ่งเฝ้าเขาไว้ไม่ให้เขาเพ่นพ่านวิ่งเข้ามาที่นี่ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ”เมื่อพูดจบ เหล่าทหารคุ้มกันต่างชักดาบออกมาพร้อมกัน219
หัวหน้าทหารคุ้มกันตะโกนดังลั่น : “ผู้มาเป็นใคร แจ้งชื่อเสียงเรียงนามด้วย!”แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เมื่อชักดาบออกก็พุ่งตรงเข้ามาทันทีพวกเขาแต่ละคนลงมืออย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างไม่ลดละเลือดนองเต็มป่า เสียงร้องครวญครางโอดโอยคนกลุ่มนี้ปิดหน้าค่าตา โผล่ไว้เพียงคู่ดวงตาที่ชั่วร้าย
