มป่วยลงเมื่อคืนเฉินเสียนเป็นห่วงจนจิตใจว้าวุ่น อีกทั้งยังเห็นถึงความลำบากของเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมากเฉินเสียนหรี่ตาแล้วเหลือบมองเขา “เมื่อวานที่ท่านป่วยไข้แดดนั้นก็แกล้งสินะ？”182
ซูเจ๋อปฏิเสธอย่างจริงจัง “ข้าป่วยจริงๆ ข้าไม่ได้หลอกท่าน”“ชิ ข้าเชื่อท่านข้าก็เห็นผีแล้ว”ซูเจ๋อถอนหายแล้ว แล้วพูดอย่างเสียงเบาๆว่า “เมื่อคืนเห็นได้ชัดว่าท่านเป็นห่วงข้ามาก”เฉินเสียนพูด “เมื่อคืนข้าคิดไม่ถึง ใครจะคิดว่าท่านจะตามมาทัน ข้าไม่ได้เตรียมตัวแม้แต่น้อย ”หลัวจากผ่านคํ่าคืนที่สงบมานั้น ในที่สุดเฉินเสียนก็ใจเย็นสงบลง เธอไม่สามารถทำเป็นเหมือนกับเมื่อวานได้ แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกกับเขา……ชัดเจนแค่ไหนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าคนอื่นก็คงอาจจะระแคะระคายได้เธอรู้สึกว่าตัวเองโดนซูเจ๋อเอาจมูกมาลากไซร้ไปมา ถูกเขาแกล้งหมุนวนไปทั่วซูเจ๋อมีสติปัญญารู้ตัวมาโดยตลอด แถมเธอก็แสดงเหมือนกับกำลังตกอยู่ในความรัก สติปัญญาเหมือนกับคนโง่เฉินเสียนไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย เหมือนกับมีแค่เธอคนเดียวที่สนุกและกระโดดโลดเต้นเฉินเสียนครุนคิดอย่างละเอียด ถ้าเดินทางไปทางใต้นั้นหนทางยังอีกยาวไกลเธอยังต้องร่วมเดินทางกับซูเจ๋ออีกถ้าไม่มีทางหลีกเลี่ยง เธอก็คงต้องสำรวมอาการควบคุมอาอารมณ์ให้ได้รถม้าค่อยๆขับเคลื่อนออกไปช้าๆ ซูเจ๋อยื่นมือไปจับมือเธอเหมือนอย่างเคย183
แต่ครั้งนี้เฉินเสียนกลับหลบหนี แล้วพูดว่า “ทางที่ดีท่านอย่ามาแตะต้องตัวข้า”เธอกลัวว่
