าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะควบคุมตัวเองไม่ได้ซูเจ๋อถามอย่างสงสัยด้วยเสียงเบาๆว่า “จับมือนิดหน่อยก็ไม่ได้เลยรึ？”เฉินเสียนยืนยันปฏิเสธ “จับนิดจับหน่อยก็ไม่ได้”ซูเจ๋อยิ้มๆอย่างไร้อารมณ์ “เอาหล่ะ ท่านบอกไม่เตะข้าก็จะไม่เตะ”หลังจากนั้นระหว่างการเดินทาง ซูเจ๋อไม่ได้เตะต้องตัวเฉินเสียนเลยเขาปฏิบัติตัวอย่างมีมารยาท สง่าและเคร่งขรึมไม่เหมือนกับเมื่อวานที่ไม่สนใจอะไรที่พยายามดึงเธอไปในอ้อมกอดของผู้ชายหลังจากเวลาเที่ยง ขบวนก็ได้มาถึงสถานีจุดพักม้าทุกคนเข้าไปในสถานีจุดพักม้าเพื่อพักผ่อนในเวลากลางวัน คิดวางแผนที่จะเร่งการเดินทางในวันพรุ่งนี้ถ้าตอนกลางวันไม่ได้รีบเดินทางต่อ ก่อนฟ้ามืดก็คงยังไม่ถึงสถานีจุดพักม้าอีกจุดหนึ่ง ทุกคนก็คงจะได้นอนกันกลางป่ากันอีกอาหารที่จุดพักม้านั้นง่ายๆแต่รสชาตินั้นก็ดีกว่าอาหารแห้งเฉินเสียนกินอิ่มก็กลับไปที่ห้องพัก เนื่องจากชิงซิ่งปูที่นอนไว้ให้เธอ พร้อมนำชุดอาบนํ้ามาให้เฉินเสียนไม่ได้ออกจากห้องเลย จนกระทั่งถึงเวลาพลบคํ่าเมื่อพระอาทิตย์จะตกดิน แสงอาทิตย์ที่ส่องมายังที่นั่งในเรือนจุดพักม้านั่นสีแดงเข้มอย่างมาก184
ฟังขุนนางที่อยู่สถานีจุดพักม้าเล่าว่า แถวนี้มีแม่นํ้าอยู่ชิงซิ่งเพื่อไม่ให้เสียเวลา เก็บเสื้อผ้าที่ใส่มาสองวันก่อนนำไปซักที่ริมแม่นํ้านำกลับมาตากตอนกลางคืนพรุ่งนี้เช้าก็แห้งพอดีเฮ่อโยวว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยเดินตามไปที่ริมแม่นํ้าชิงซิ่งรำคาญเขามาก เขาก็ยิ่งไปแสดงตัวต
