ากจะกินขนม ชิงซิ่งก็ต้องป้อนขนมเฉินเสียนเหลือบมองเฮ่อโยวที่เหมือนจะบีบเค้นให้ชิงซิ่งจะตายเอาให้ได้ยิ่งกว่านั้นเขาดูเพลิดเพลินกับตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะนึกขำนางกำนัลน้อยคนนี้ ไหนเลยจะมาเป็นคู่ปรับกับคุณชายเจ้าสำอางค์เฮ่อโยวพูดถูก มอบชิงซิ่งให้กับเขาถึงจะเหมาะสมครั้งก่อนเป็นชิงซิ่งถูกใช้อำนาจบังคับ ครั้งนี้เฉินเสียนเป็นคนจัดการด้วยตัวเองเมื่อถึงกลางดึก องครักษ์ผลัดกันเปลี่ยนเข้าเวรเฝ้ายาม เพื่อรักษาความปลอดภัย คนที่ไม่ได้ทำหน้าที่เฝ้ายามก็รวมกลุ่มกันนอนลงบนพื้นเดิมทีเฉินเสียนต้องกลับไปนอนที่รถม้า เพียงแต่ซูเจ๋ออยู่ในรถม้าของเธอ ถ้าคืนนี้เธอกลับไปนอนบนรถม้าก็คงไม่สะดวกแล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ซูเจ๋อตื่นหรือยัง ถ้าตื่นแล้ว ก็น่าจะได้กินอะไรสักหน่อยเฉินเสียนนำโถนํ้า รวมทั้งขากระต่ายและอาหารแห้ง แล้วลุกเดินไปที่รถม้า176
ถึงจะอยู่รอบกายเฮ่อโยวแต่ชิงซิ่งเห็นเหตุการณ์นั้น จึงรีบลุกมาแล้วพูดว่า“องค์หญิงอยากพักผ่อนแล้วใช่หรือไม่เพคะ？ให้ปลุกใต้เท้าซูให้ตื่นก่อนดีหรือไม่เพคะ？”เฉินเสียนพูด “ไม่ต้อง ใต้เท้าซูยังไม่ค่อยสบาย ให้เขาได้นอนพักสักครู่ ข้านำของกินไปให้ แล้วจะได้เอาพรมออกมาปูนอนด้วย”ชิงซิ่งพูด “อย่างนั้นให้บ่าวไปแทนดีกว่าเพคะ ”เฉินเสียนไม่ได้คิดว่าจะเอาของที่อยู่ในมือให้กับนาง เพื่อที่จะให้นางเอาไปให้ซูเจ๋อกินเธอแค่คิดว่า เรื่องอย่างนี้ให้…… ผู้หญิงคงจะไม่เหมาะเฉินเสียนจึงหันไปเฮ่อโยวส่งสายตา
