หยอดอย่างธรรมดา ตอนนั้นเฮ่อโยวก็เข้าใจทันทีแล้วจึงเริ่มตะโกนออกมาว่า“เฮ้ย นางกำนัลน้อย คุณชายน้อยจะเข้านอนแล้ว！”ชิงซิ่งรู้สึกน่ารำคาญจริงๆ ตอบกลับเสียงแข็งว่า “ง่วงแล้วก็นอนเองได้ บ่าวจะไม่ไปกวนรองท่านฑูต”เฮ่อโยวเอามือขึ้นมาตบไปที่หลังมืออีกข้าง แล้วพูดว่า “คิมหันตฤดูแล้วยุงเยอะมาก เจ้ามาพัดยุงให้คุณชายน้อยหน่อย！”เพียงถ้าชิงซิ่งไม่ไป เฮ่อโยวจะต้องก่อกวนไม่หยุดเป็นแน่ชิงซิ่งไม่มีทางเลือก ฟังเฉินเสียนพูด “ไปพัดยุงให้เขาไป ไม่อย่างนั้นคืนนี้ก็คงไม่ได้นอนกันแน่”“แต่ว่าองค์หญิง……”177
เฉินเสียนพูด “ไม่เป็นไร ข้าเข้าไปดูอาการของใต้เท้าซู แล้วเดี๋ยวออกมานอนข้างนอก”ชิงซิ่งได้แต่เพียงเดินไปหาเฮ่อโยวอย่างไม่ยินดีเมื่อเฉินเสียนมาถึงรถม้า ก็ยังได้ยินเสียงเฮ่อโยวพูดบ่นอยู่เลือนรางว่า “ให้เจ้าพัดเพิ่งจะมีลมออกมานิดเดียว เจ้าไม่ได้กินข้าวหรือไง？เมื่อครู่ก็เห็นว่าเจ้ากินข้าวแล้วไม่ใช่รึ กินเยอะกว่าใครด้วย！”“ท่าน！” ชิงซิ่งอดทนไม่ได้ แต่ก็ต้องอดทน “บ่าวก็มีแรงแค่นี้ ถ้ารองท่านฑูตไม่พอใจ ก็ไปเรียกองครักษ์มาพัดให้สิ！”เฮ่อโยวพูดด้วยความโกรธ “ไม่ ข้าจะให้เจ้าพัดให้”เฉินเสียนเข้าไปในรถม้า ในรถนั้นมืดสนิท เธอค่อยๆคลำเข้าไป แล้วถามว่า“ซูเจ๋อ ท่านตื่นหรือยัง？”เสียงแหบของซูเจ๋ออย่างสะลึมสะลือ ทำให้คนฟังรู้สึกลุ่มหลง “อืม เจ้ากำลังคลำอะไรอยู่？”เฉินเสียนรีบยกมืออกทันที เมื่อครู่นี้จับไปโดนช่วงเอวของซูเจ๋อ จึงรี
