ซูเจ๋อกล่าวว่า “กำลังวังชาพอใช้ได้ เพียงแต่แยกร้อนหรือหนาวได้ไม่ชัดเจนชั่วคราว”เฉินเสียนลูบสัมผัสบริเวณหน้าผากของเขา เย็นบ้างเล็กน้อย แล้วกล่าวขึ้นว่า“ท่านพักผ่อนให้มากๆสักหน่อยเถิด”เธอหยิบเอานํ้าที่เหลือเพียงน้อยนิดในถุงเก็บนํ้ามา ยื่นให้กับเขา เขาดื่มไม่กี่กลืนแล้วจึงนอนลงเฉินเสียนนั่งลงบนขอบ แต่ทว่าเขามาอิงเอาศีรษะหนุนลงอยู่บนขาของเธอเมื่อครู่นี้เธออยากผลักเขาออกห่าง เขาเลยกล่าวขึ้นว่า“เช่นนี้ข้าถึงสบายขึ้นมาหน่อย”ช่างเถิด เห็นแก่เขาที่ร่างกายไม่แข็งแรง อย่างนั้นก็เลยให้เขาพิงชั่วคราวต่อมาซูเจ๋อหลับไป ราวกับว่าอยู่ข้างกายของเฉินเสียนนั้นเขารู้สึกสงบจิตสงบใจ เพราะว่าเขาหลับลึกเป็นอย่างมากเฉินเสียนไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เธอหลุบตาลงมองพิจารณาใบหน้าซูเจ๋อมาโดยตลอด นิ้วมือลูบไล้อย่างแผ่วเบาผ่านบริเวณดวงตาเขา ไปไกลถึงลูบสัมผัสเส้นผมของเขา และเขานั้นไม่มีความรู้สึกตัวเลยเฉินเสียนค้นพบว่าเธอสามารถเล่นเส้นผมของซูเจ๋อได้ทั้งบ่ายก็ไม่เบื่อเลยเป็นมารอย่างแน่นอน ถึงได้รู้สึกว่าพึงพอใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน166
เวลาคํ่าคืนที่นอนไม่หลับคิดถึงบุคคลหนึ่งแล้วพลิกตัวไปมา ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว นอนหลับอยู่ตรงนี้ที่ขาของเธอเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเขานอนหลับเช่นนี้ ที่แท้เขาก็เหนื่อยเป็น และก็นอนหลับเป็นด้วยตอนเดินทางถึงบริเวณพักที่มีร่มไม้ ซูเจ๋อไม่ตื่น ร่างกายเขายังไม่ดีเลย เธอจึงไม่สามารถไล่เขาออกไปจา
