กับกลุ่มทหารคุ้มกันด้านหลังล่ะ ทำเช่นนี้ก็จะได้รับความทุกข์ยากน้อยลงหน่อย”เฉินเสียนได้สติกลับมา เลยกล่าวถาม“นั่นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะตามท่านทัน ข้าก็อยากจะเจอท่านเร็วหน่อย”เฮ่อโยวกล่าวว่า“เขาเป็นห่วงกลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป ข้าก็เป็นห่วงนะ อีกทั้งองค์จักรพรรดิให้ภาระงานกับข้านั่นคือจับตามองเขาอย่างแน่วแน่ หากข้าไม่ตามเขาจะจับความผิดของเขาแล้วร้องเรียนเขาได้อย่างไรกันเล่า”เฉินเสียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กล่าวว่า“ท่านนี่ซื่อสัตย์จริงใจมาก พูดอยู่ตลอดเวลาว่าต้องการร้องเรียนเขา แต่ผู้ที่รํ่าเรียนล้วนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ต้องหลบซ่อนหางสุนัขจิ้งจอกไว้อย่างแน่นหนาเป็นแน่”ต่อมาเธอกล่าวถามอีกว่า“ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดแนะนำให้ท่านมากับเขา?”หากว่าไม่มีผู้ที่แนะนำ คนในราชสำนักสามารถใช้ได้ เหตุใดจงใจแต่งตั้งผู้ที่ไม่ได้อยู่ในราชสำนักมา169
เฮ่อโยวคิดแล้วคิดอีก กล่าวขึ้นว่า “ไม่รู้ แต่ในวันเดียวกันขันทีของพระราชวังที่มาบอกพระราชโองการได้ยกเรื่องที่ข้ามีบุญคุณความแค้นกันกับบัณฑิตนะ ”เงียบหยุดไปสักพักหนึ่งแล้วกล่าวอีกว่า“เรื่องบุญคุณความแค้นนี้มีไม่กี่คนที่รู้เรื่อง ตอนที่ข้าถูกตีก็เป็นที่เรือนของข้า ท่านพ่อของข้ากลัวเสียหน้าไม่มีทางนำเรื่องนี้ออกไปประกาศหรอก”เฉินเสียนกล่าวว่า“นี่เป็นเรื่องตระกูลของท่าน อย่าลืมล่ะ เวลานั้นเรือนของท่านยังมีพี่น้องต่างมารดาอยู่หนึ่งคน และก็เป็นขุนนางในราชสำนักด้วย”“คว
