ขึ้นมา คาดว่าสามารถสับหั่นทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุเป็นชิ้นเล็กๆได้เลยแหละเฮ่อโยวกล่าวว่า“เชอะ ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรถึงเวลาที่ข้าควรจะความแค้นต้องชำระบุญคุณต้องทดแทนแล้ว ครั้งก่อนเขาทำให้ข้าต้องถูกตี ครั้งนี้หากเขามีการกระทำบุ่มบ่าม ข้าก็จะเขียนจดหมายส่งกลับเมืองหลวงร้องเรียนเขา”เฉินเสียนหรี่ตาลง ปิดปากเงียบพอเฮ่อโยวเปลี่ยนนํ้าเสียง เลยกล่าวอีกว่า“แต่มองดูแล้วเขาละเอียดอ่อนเรียบร้อย คาดไม่ถึงเลยว่าพอทำภารกิจขึ้นมาแล้วยังยืนกรานและเอาจริงเอาจัง”“อืม?”“ท่านไม่รู้หรอก ตั้งแต่ออกมาจากเมืองหลวง เขาก็เดินทางอย่างเร่งรีบ ชั่วประเดี๋ยวเดียวยังไม่เคยหยุดเลย ไม่อย่างนั้นภายในช่วงสั้นๆไม่กี่วันจะตามท่านทันได้อย่างไรกันเล่า ระหว่างเดินทางเขาวิ่งจนม้าตายสามสี่ตัว”เฉินเสียนชะงักงันเล็กน้อย168
ใบไม้พริ้วไหวเล็กน้อย จุดลายพร้อยเป็นประกาย กวัดแกว่งอยู่ข้างกระโปรงเธอเฮ่อโยวกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าไม่อยากจะยอมรับ แต่ว่าจุดเล็กน้อยนี้ข้าเคารพนับถืออย่างมาก คาดไม่ถึงว่าผู้รํ่าเรียนผู้หนึ่งจะยังมีจิตใจที่แน่วแน่เช่นนี้ เขาสามารถเดินทางอย่างเร่งรีบทวีคูณตลอดวันตลอดคืนได้ ทุกคํ่าคืนมากสุดพักเพียงสองชั่วยาม ข้านี่ทอดทิ้งชีวิตถึงได้ฝืนใจตามเขา เดินทางได้ครึ่งทางเหนื่อยจนอีกนิดหนึ่งแทบจะอาเจียนออกมา โชคดีที่คุณชายน้อยอย่างข้าพื้นฐานร่างกายไม่ได้แย่ เลยไม่ได้ไปไกลถึงขั้นล้มลง”“เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงไม่ตามมาพร้อมกัน
