ใดหรือ?”ชิงซิ่งก้มศีรษะลงมือซ้อนกัน แล้วกล่าวขึ้นว่า“บ่าวเพียงแค่รายงานความปกติสุขเข้าไปในเมืองหลวงเพคะ”เฉินเสียนไม่ได้กล่าวถามสิ่งใดมากอีก แต่ก็ใกล้ชิดกับนางไม่ได้แล้วในเวลากลางวัน เฉินเสียนอยู่ในรถม้าเลือกที่จะไม่เรียกชิงซิ่งมาปรนนิบัติเพียงแค่ถึงเวลาที่จำเป็นเธอถึงจะเรียกนางตามหลักกฎเกณฑ์ ชิงซิ่งจำเป็นต้องเดินอยู่ด้านหน้ารถม้าองครักษ์ไม่พอใจที่นางเดินช้ามาก ก็เลยได้ยกนางขึ้นม้า แสงแดดอยู่บนศีรษะสาดส่องลงมาจนทำให้ตาลายเวียนศีรษะอย่างไม่ต้องพูดเลย ขาทั้งสองข้างต้องขนาบบนหลังม้าแน่นไม่สามารถผ่อนคลายได้เลยแม้แต่น้อยในใจของชิงซิ่งมีคำพูดที่คับแค้นใจ แต่ทว่านางไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมาเฉินเสียนนั้นก็ทำเหมือนไม่รู้เรื่องใดเลยตามสถานการณ์150
รอจนถึงตอนเย็นเข้าไปพักผ่อนที่จุดพักม้า ชิงซิ่งเหนื่อยจนเหลือจะทน เฉินเสียนสั่งให้นางกลับไปพักผ่อนที่ห้อง นางนอนแผ่อยู่บนเตียง ขนาดเคลื่อนไหวสักหน่อยหนึ่งยังขี้คร้านเลยเช่นนี้ ชิงซิ่งก็หมดความสนใจในการเขียนจดหมาย ผ่านจุดพักม้าตามปกติหลายที่นางถึงได้ฝืนใจเขียนจดหมายขึ้นมาหนึ่งฉบับช่วงดึกดื่นผู้คนเงียบสงบ เฉียนเสียนเปลี่ยนชุดแล้วปล่อยผมนอนอยู่บนเตียงตอนที่แสงเทียนในห้องมืดสลัวดับลง ได้นำที่อวี้เยี่ยนสวมในช่วงกลางวันวางไว้บนมือ ลูบไล้อย่างพิถีพิถันริ้วรอยบนใบหน้าทุกจุดล้วนถูกเธอหลอมซึมลึกอยู่ในหัวใจ เธอหลับตาลงก็สามารถนึกออกว่ามีรูปร่างอย่างไรเมื่อก่อนค
