ิดว่า เพียงแค่ออกจากเมืองหลวง ก็สามารถที่จะลืมบุคคลที่อยากลืมได้ตอนนี้เธอเพิ่งจะรู้สึกว่ามันน่าตลกนักไม่เพียงแต่ว่าไม่สามารถลืมได้ กลับกันเวลานานยิ่งซึมลงเข้าไขกระดูกอย่างชัดเจนสรุปชื่นชอบมากเท่าไหร่กันนะ ถึงได้คิดถึงฝังลึกมิลืมเลือนซูเจ๋อไม่รู้ว่าเขาอยู่ในเมืองหลวงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดีทุกคํ่าคืนเฉินเสียนต้องกุมปิ่นปักผมที่เขามอบให้เข้านอน โชคดีที่ยังมีสิ่งของชิ้นนี้สามารถฝากความหวังให้เธอได้ ทำให้เธอหนุนหมอนคิดถึง หลับสบายตลอดคืนเมื่อจมดิ่งหมกมุ่นเข้ามา หลังจากที่เธอหลงรักเขาแล้ว สิ่งที่เตรียมไว้เมื่อครั้งก่อนทั้งหมดกลายเป็นสูญเปล่า อุปสรรคขวางกั้นทั้งหมดก็สูญสิ้นมลายหายไปเปลวไฟพริ้วไหว เฉินเสียนรู้เพียงว่า ตัวเองคิดถึงเขามากพลิกตัวไปมาแล้วคิด151
