เฉินเสียนเห็นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ กำจัดคน ภายในพริบตาเฉินเสียนไม่มีปฏิกิริยาอยู่นาน ผู้หญิงสองคนที่เธอกังวลมากก่อนหน้านี้ได้เสียชีวิตลงต่อหน้าเธอในพริบตาซูเจ๋อไม่รีบร้อน หันหลังกลับและปิดประตูหลังอย่างสบายๆดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำไป เป็นเพียงเรื่องธรรมดาเหมือนการทำความสะอาดสวนหลังบ้านเฉินเสียนกล่าวว่า “จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าข้าไม่สามารถยั่วยุท่านมากเกินไปไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้ด้วยซํ้าว่าตัวเองจะตายอย่างไร”ซูเจ๋อกล่าว “ท่านยั่วยุข้าไม่เป็นไร ข้าอารมณ์ดี แต่คราวนี้พวกนางเห็นหน้าท่านแล้ว ใช้ชีวิตต่อไปไม่ดีนัก”เขาหันกลับมามอง “ท่านกลัวเหรอ?”เฉินเสียนกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยเห็นคนตาย แค่ข้าไม่ได้คาดคิดว่า พวกนางอาศัยอยู่ในเรือนของท่านมาเป็นเวลานาน ท่านสามารถฆ่าคนโดยไม่ทันกะพริบตา ท่านไม่มีความรู้สึกต่อพวกนางเลยเหรอ?”“ความรู้สึก ความรู้สึกแบบไหน?” ซูเจ๋อถาม “ท่านหึงหวงรุนแรงขนาดนี้ ยังอยากให้ข้ามีความรู้สึกอะไรกับพวกนางอีกหรือ”เฉินเสียนพูดไม่ออกซูเจ๋อกล่าวอีกครั้ง “อาเสียน ◌่ทานกลัวข้าที่เป็นแบบนี้เหรอ?”126
เฉินเสียนกล่าวออกมา “ข้าก็อยากกลัวเหมือนกัน สิ่งที่ท่านทำน่ากลัวจริงๆแต่ข้ากลัวไม่ลงให้ทำอย่างไรล่ะ”ซูเจ๋อยิ้ม“ถึงเวลานี้แล้ว ท่านยังมีอารมณ์ยิ้มอีกหรือ” เฉินเสียนเหล่มองซากศพทั้งสองบนพื้น “พวกนางเป็นหูตาของจักรพรรดิที่อยู่ข้างๆ ท่านไม่ใช่หรือ ตอนนี้นางถูกท่านฆ่า ท่านบอกสิว่าจะทำ
