อย่างไร?”อันที่จริงเธอน่าจะเดาได้ว่าจักรพรรดิไม่ต้องการส่งผู้หญิงสวยไปหาซูเจ๋อจริงๆแต่ต้องการติดตามควบคุมเขาแต่ตัวเองคิดว่าเป็นเรื่องเดียวกัน ได้ยินซูเจ๋อพูดกับหูของตัวเองกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งแม้ว่าจะเป็นหูเป็นตา เป็นพวกสอดแนม ตราบใดที่เป็นสตรี เธอจะสนใจมันมากซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้ารู้ลายมือของพวกนางแล้ว และนกพิราบส่งจดหมายก็ถูกสกัดกั้นแล้วด้วย การเก็บพวกนางไว้ก็ไม่มีประโยชน์”แม้ว่าทั้งสองคนนั้นจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ พวกนางเป็นนางสนมสถานะตํ่าต้อย จักรพรรดิจึงไม่สามารถมาที่บ้านของซูเจ๋อเพื่อเจอด้วยตนเองแม้แต่จักรพรรดิก็อาจจะลืมไปแล้วว่าสตรีสองคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไรจักรพรรดิสนใจเพียงการรับรายงานเกี่ยวกับซูเจ๋อจากพวกนางเท่านั้นซูเจ๋อเก็บพวกนางในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเพื่อให้ง่ายต่อการรู้ลายมือของพวกนาง ทำความเข้าใจกับนิสัยการรายงานของพวกนาง จากนั้นจึงทำให้นกพิราบส่งจดหมายที่รายงานไปเชื่อง และพวกนางจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป127
ซูเจ๋อกล่าวอีกครั้ง “ตอนนี้ท่านเห็นข้าฆ่าพวกนางด้วยตาตัวเอง ต่อจากนี้เราอยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว”เฉินเสียนเปิดปาก ถามเบาๆ “ท่านเคยสัมผัสพวกนางหรือยัง?”ซูเจ๋อก้มลง บิดปิ่นปักผมระหว่างลำคอของนางสนมด้วยนิ้วของเขา และดึงมันออกมาเบาๆ เลือดเปื้อนเป็นรอยเขามองดูเธออย่างลึกซึ้ง ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านวางใจเถอะ ข้าถือตัวดั่งหยกเลยล่ะ”เฉินเสียนเม้มริมฝีปาก เปิดตากล่าวอย
