างสะอาดแล้วหรือยัง หรือต้องล้างทั้งคืนไหมล่ะ?”“ได้แล้ว”ซูเจ๋อเช็ดทำความสะอาดด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม จากนั้นหันไปหาเธอ ภายใต้แสงจันทร์ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ยกมือขึ้นเพื่อปักปิ่นไปที่ผมของเธอ130
ปักผมหลวมเล็กน้อย ไม่ค่อยสวยมือที่สะอาดของเขาพัดลมสะอาด หวีผมบริเวณขมับของเธอ บนริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มจาง ๆเฉินเสียนสะบัดมือออกไป รู้ว่าเขาจงใจทำให้ตัวเองไม่สบาย และกล่าวว่า “ข้ายังเกลียดท่านอยู่”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เกลียดข้าก็ไม่เป็นไร เพียงแค่ท่านไม่ลืมข้า”ลืมเขาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้ามันง่ายขนาดนั้นคงไม่ลืมไปนานแล้วเฉินเสียนเคยเป็นคนคิดว่า จะได้รับมันกลับคืนมาถ้าให้ไปแต่สุดท้ายเธอก็ล้มเหลวอาจเป็นเพราะเธอมีความจริงจังต่อเขาอย่างคาดไม่ถึงเธอหันเดินออกไปแล้วปากก็กล่าวว่า “ดูโชคชะตาสิ ถ้าครั้งนี้ข้าออกไป เจอใครที่ดีกว่าท่าน ไม่แน่ข้าคงลืมท่าน”แต่ในโลกนี้ไม่มีใครดีไปกว่าเขาอีกแล้วซูเจ๋อตามไป ส่งเธอกลับ ทางเดินกลับไปที่จวนแม่ทัพเขาสงบลงกว่าเดิมมาก และกล่าวว่า “รุ่งเช้ายังจะต้องไปใช่หรือไม่?”“อืม การแสร้งทำเป็นป่วยเป็นสิ่งที่โง่เขลา หากจักรพรรดิต้องการจัดการกับข้า ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับข้าที่จะอยู่ในเมืองหลวงมากกว่าอยู่ข้างนอก” เฉินเสียนกล่าว “ตราบใดที่พระองค์ไม่พาเจ้าน่องน้อยของข้าไป ข้ายินดีที่จะเสี่ยง”“การมีอยู่ของเจ้าน่องน้อย ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ท่านทุ่มเทหรือมอบให้เขา” ซูเจ๋อถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
131
