เฉินเสียนกล่าวว่า “เรื่องมาถึงตอนนี้ ข้าเข้าใจว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นไม่ต้องแล้วล่ะ”ทันทีที่เสียงออกไป ข้อมือของเฉินเสียนก็แน่นขึ้นทันทีจากนั้นซูเจ๋อดึงเธอกลับมาและกดหลังของเธอเข้ากับผนังข้างประตูซูเจ๋อเดินเข้ามาใกล้แล้วกล่าว “แต่ถ้าต้องให้ข้าดูท่านจากไป ข้าคิดว่าข้ายังต้องอธิบาย”“ข้าบอกว่าไม่!” เฉินเสียนจ้องมาที่เขา พยายามดิ้นรนที่จะคว้าข้อมือ แต่ฝ่ามือของเขามีแรงมหาศาล และก็กดเธอราวกับล็อกไว้เธอดิ้นรนจนหายใจหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย “คำอธิบายของท่านจะมีประโยชน์อะไร สามารถทำให้ย้อนเวลา ทำให้ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น แน่นอนว่าไม่ได้ ข้าพูดทุกอย่างชัดเจนแล้ว ข้าไม่ได้หยิ่งยโสเหมือนในวันนั้น ข้าจัดการความสัมพันธ์กับท่านอย่างใจเย็น ท่านจับข้าไว้แบบนี้เพื่ออะไรกันล่ะ?”“ข้าจูบท่านในวันส่งท้ายปีเก่า ถ้าท่านต้องการที่จะปฏิเสธท่านก็ควรปฏิเสธข้าในตอนนั้น” ซูเจ๋อกล่าวอย่างชัดเจนทีละคำ“ตั้งแต่วันที่สองของวันปีใหม่ถึงเทศกาลโคมไฟสิบห้าคํ่า ทำไมข้าถึงต้องปิดบังท่านไว้เป็นความลับ นั่นเป็นเพราะข้าไม่ต้องการเอาความไม่ตั้งใจของข้าให้ท่านเห็น”เฉินเสียนหยุดหายใจ จากนั้นมองใบหน้าใกล้ๆ และถอนหายใจยาว120
“ข้าแค่อยากให้ท่านเห็นว่าสิ่งดีๆ สิ่งที่ทำให้ใจเต้น ไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดีและน่าขยะแขยง ข้าก็เบื่อตัวเองเช่นนี้ จะทำให้ท่านชอบได้ยังไง”เฉินเสียนตัวสั่น “ท่านรู้สึกขยะแขยง?”ซูเจ๋อจ้องตาเธอแน่น “ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที
