่ข้าอยากพากลับเรือน แม้ว่านางจะสวยดุจเทพ ผู้หญิงที่ข้ายอมพามา เข้าเรือนของข้า กินอาหารเรือนของข้า และนอนในห้องข้า แต่ทุกวันข้าต้องเจอสตรีอื่น ทำไมข้าจะขยะแขยงไม่ได้?”เขากล่าวว่า “ท่านบอกว่าข้ามีสตรีล้อมรอบ แต่ไม่ได้เสวยสุข ทุกวันกลับจากวังก็เข้ามาเรือนหลังนี้ สิ่งที่ข้าทำได้คือห้ามใจไม่ให้ตามหาท่าน แต่ท่านรู้ไหมว่าข้าอ่านเขียนทุกวัน พัฒนาตัวเอง ความคิดถึงที่อยู่ในใจ ไม่ใช่ท่านหรือ”เสียงของซูเจ๋อเป็นเหมือนคำสาป แต่ละคำยํ้าชัดในหัวใจของเฉินเสียนมันทำให้เธอใจเต็มไปด้วยความทุกข์ทนซูเจ๋อก้มศีรษะลง หน้าผากของเขาค่อยๆ สัมผัสเธอ เสียงของเขาก็แผ่วเบาและก้องกังวาน “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านกำลังคาดหวังไว้คนเดียว ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีความสุขและเศร้าเพราะคิดถึงท่าน ท่านจะรู้ได้อย่างไร ตั้งแต่สองวันหลังวันส่งท้ายปีเก่าจนถึงตอนนี้ ข้าคิดแทบบ้าทุกวัน”เฉินเสียนกลัว ขาของเธออ่อนแรง เธอจะตกลงไปในวังวนของเขาอีกครั้งเธออดทนและพยายามกล่าวอย่างใจเย็น “แต่เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว พูดถึงเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร”ซูเจ๋อสูดลมหายใจก่อกวนนาง และกล่าวว่า “หากคืนนั้น ข้าไม่เคยส่งท่านกลับบ้าน ไม่เคยจูบท่านที่ถนน บางทีมันอาจจะไม่ใช่เช่นนี้ แต่ถ้าต้องทำอีกครั้งข้าจะเลือกพาท่านกลับบ้าน ยังจะจูบท่าน”121
เฉินเสียนเปิดตาของเธอและมองที่ใบหน้าของเขาใกล้ๆหัวใจก็ร้อนรนและเจ็บปวดซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ
