ตายไปแล้ว ท่านไป จักรพรรดิจะไม่เก็บท่านไว้ แต่จะกำจัดไปตลอดกาลชัดเจนไหม?”ไม่ว่าจะข้อแรกหรือข้อหลัง จักรพรรดิจะไม่ทำเรื่องที่จะทำให้ตัวเองต้องลำบากเฉินเสียนฟังเสียงของเธอเองและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้ายิ่งต้องไปไม่อย่างนั้นจะทำอะไรได้อีก ถ้าฉินหรูเหลียงไม่สามารถกลับมาได้ จวนแม่ทัพก็จะไม่ใช่จวนแม่ทัพอีกต่อไป และไม่มีที่พักพิงสำหรับข้า ความกังวลก่อนหน้าก็ช่างมันเถอะ หลังจากนี้จะต้องกังวลไปต่อไหม?”เธอกล่าว “ข้าต้องการเลี้ยงเจ้าน่องน้อยให้เป็นผู้ใหญ่ ข้านั่งรอไปตลอดชีวิตไม่ได้ ในเมื่อข้าต้องตาย งั้นข้าก็จะไป ดูว่าสุดท้ายแล้วว่าใครจะตาย”117
เฉินเสียนปล่อยมือของซูเจ๋อ ไหล่ที่ถูกเขาจับไว้ยังคงทิ้งความอบอุ่นเอาไว้เธอก็กล่าวอีกครั้งอย่างเรียบนิ่งว่า “ถ้าข้ากลับมาไม่ได้ในท้ายที่สุด ข้าจะยอมรับชะตากรรม เดิมทีข้าก็ไม่ใช่คนที่นี่”“รับชะตากรรม” ซูเจ๋อพูดด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่า “ท่านเรียนรู้ที่จะยอมรับชะตากรรมเช่นนี้มานานแค่ไหน? อาเสียน ถ้าข้าไม่ให้ท่านตาย ท่านกล้าตายก็ลองดู”เป็นเวลานาน เฉินเสียนก็กล่าวออกมาเบาๆ “ซูเจ๋อ ข้าจะลืมท่าน เพียงแค่ที่นี่ไม่เหมาะที่ข้าจะลืมท่าน”ซูเจ๋อตกใจเธอชายตาขึ้นและยิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธอก็ตกตะกอนอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว ยากจะแก้ไข“บางทีเมื่อข้าจากที่นี่ไป มุ่งไปทางใต้ ได้เห็นโลกกว้างขึ้น ในใจจะต้องขยายออกไปอย่างแน่นอน หากข้าได้สัมผัสชีวิตและความตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้ จิ
