ตใจข้าจะได้ไม่อึดอัดนักที่ทำได้แค่แสร้งทำเป็นคนคนหนึ่ง ของสิ่งหนึ่ง”ตอนนั้น ข้าอาจจะลืมท่านไปจนสิ้นแล้ว ลืมถึงขนาดที่พูดถึงท่าน เหลือเพียงความเจ็บปวดจู่ ๆ ซูเจ๋อก็คลายความตึงเครียดและถามด้วยความสงสัย “ท่านลืมข้า งั้นข้าควรทำอย่างไร”“ข้าไม่ลืมท่าน ข้าควรทำอย่างไรล่ะ?” เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวด “ตอนนี้ท่านเป็นแบบนี้ไม่ดีหรือ? เพียงแค่ท่านเป็นผู้มีความรู้ ทำงานซื่อสัตย์สุจริต อย่าดึงเรื่องพวกนี้ไปเกี่ยวข้องกับผู้ชายดีๆ เลย”118
เธอพยายามควบคุมอารมณ์อย่างเต็มที่ และมองดูซูเจ๋ออย่างสงบนิ่ง “ยังจำได้เมื่อตอนปีใหม่ ท่านถามข้าว่าอยากได้ของขวัญปีใหม่เป็นอะไร ตอนนี้ข้าคิดออกแล้ว ของขวัญปีใหม่ที่ข้าต้องการ คือท่านและข้าต่างคนต่างอยู่อย่างสงบสุขนี่สำหรับท่านก็น่าจะง่ายนะ”ซูเจ๋อเงียบ เพียงแค่มองเธอฟังเธอกล่าวอีกครั้ง “ข้าพูดมากแล้วล่ะในคืนนี้ ขอบคุณที่วิเคราะห์สถานการณ์แทนข้า ข้าจะระวัง ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ ไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะ งั้นก็แบบนี้เถอะนะ”“ซูเจ๋อ ลาก่อน”เมื่อค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาของเฉินเสียนก็สั่นเทา และในดวงตาของเธอแวววาวซูเจ๋อพูดข้างหลังเขา “ข้าไม่รู้ว่าอธิบายให้ท่านฟังตอนนี้ มันสายเกินไปหรือไม่”
119
