เฉินเสียนกล่าวอย่างแน่วแน่ “พวกเจ้าไม่ต้องสนใจอย่างอื่น แค่ช่วยข้าปกป้องเจ้าน่องน้อยให้ดี ถ้ามีคนในจวนต้องการทำร้ายเขาในขณะที่ข้าไม่อยู่ ไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิตนาง ฆ่าให้ตาย”“อีกอย่าง จับตาดูความเคลื่อนไหวในวังด้วย หลังจากที่ข้าจากไป ถ้ามีใครในวังมา เจ้าต้องพาเจ้าน่องน้อยออกไปโดยเร็วที่สุด ห้ามปล่อยให้เขาเข้าไปในวังตามลำพังเด็ดขาด”“ไปหาเหลียนชิงโจว เขาต้องมีวิธีการส่งเจ้าน่องน้อยออกจากเมืองหลวง ไปที่ไหนก็ได้ ตราบใดที่ไม่มีใครสามารถหาเจ้าน่องน้อยได้ เขาก็จะปลอดภัย”สิ่งเดียวที่เฉินเสียนกังวลคือเจ้าภาระตัวน้อยที่ไม่ร้องไห้เลยนี่สิหลังจากอาบนํ้าเสร็จแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้ง เฉินเสียนยังคงเวียนหัวเล็กน้อย เธอจับเจ้าน่องน้อยไว้ไม่ยอมปล่อย เมื่อมองดูท่าทางของเขา นํ้าตาเธอก็ค่อยๆรื้นในช่วงสองวันที่ผ่านมาไม่มีใครในสวนสระวสันตฤดูนอนหลับสนิทฝนตกตลอดสองวัน ก็จะต้องมีวันที่ฟ้าสว่างปลอดโปร่งหลังจากที่ฝนหยุดตก พระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาในตอนบ่าย และโลกทั้งใบก็ใสดุจแก้วผู้คนจากวังได้ออกพระราชกฤษฎีกา เชิญเฉินเสียนให้เก็บข้าวของ แล้วออกเดินทางในวันพรุ่งนี้107
อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยเก็บของโดยไม่พูดอะไรสักคำ เฉินเสียนพูดอย่างเย็นชา “ไม่ต้องยุ่งยากหรอก แค่เปลี่ยนเสื้อผ้านิดหน่อย”ต่อมาอวี้เยี่ยนก็ทนไม่ไหว จัดสัมภาระไปเช็ดนํ้าตาไปนางไปกับเฉินเสียนไม่ได้ นางต้องอยู่กับแม่นมซุยเพื่อดูแลเจ้าน่องน้อย ถ้าไปจะต้อง
