เป็นอันตราย อวี้เยี่ยนอยากจะแบ่งตัวเองออกเป็นสองส่วน อีกครึ่งหนึ่งตามเฉินเสียนไปอวี้เยี่ยนจุกอยู่ในคอแล้วกล่าวต่อหน้าเฉินเสียน “องค์หญิง พวกหม่อมฉันเก็บกระเป๋าเดินทางเจ้าน่องน้อยแล้ว คืนนี้หนีไปด้วยเถอะ ไปไหนก็ได้ และอย่ากลับมาที่เมืองหลวงอีกเพคะ!”เฉินเสียนบีบใบหน้าที่กลมมนของอวี้เยี่ยนและกล่าวว่า “ตอนนี้มันสายเกินไปแล้วที่จะหลบหนี ยิ่งข้าหลบหนีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นที่หมายหัวของเขามากขึ้นเท่านั้น และเขามีเหตุผลที่น่าเกรงขามชอบธรรมที่จะกำจัดพวกเราแม่ลูกไปตลอดกาล”เฉินเสียนยิ้มเบา ๆ และปลอบนาง “เช่นนั้นข้าหนีไม่พ้น ข้าต้องไป เมื่อข้าไปแล้ว ข้าจะหันเหความสนใจของจักรพรรดิ พวกเจ้ากับเจ้าน่องน้อยก็จะได้ผ่อนคลายแล้ว”“ถ้าหาก…”“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับข้า พวกเจ้าก็จะต้องออกไปและทำตามที่ข้าเพิ่งกล่าวไปตามหาเหลียนชิงโจว” เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “วางใจ ต่อให้ข้าเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็จะกลับมา”อวี้เยี่ยนร้องไห้และกล่าวว่า “ท่านอย่าทำให้เจ้าน่องน้อยไม่มีแม่นะเพคะ”108
“ข้ารู้” เพียงแต่คิ้วของเฉินเสียนปกคลุมไปด้วยความกังวลใจที่ไม่สามารถกำจัดออกไปได้อวี้เยี่ยนเอามีดสั้นที่ใต้หมอนและลูกดอกที่เธอได้มาก่อนหน้านี้เก็บมา และเตรียมเข็มเงินจำนวนมากไว้สำหรับป้องกันตัวในการเดินทางแต่ไม่ทันระวัง อวี้เยี่ยนยังยกขลุ่ยไม้ไผ่ใต้หมอนของเฉินเสียนขึ้นมาอวี้เยี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามว่า “องค์หญิง ต้องการนำส
