ลับมา เหลือบมองเขา และเห็นว่าเป็นเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากซูเจ๋อ111
“ท่านมาหาข้าหรือเปล่า?” ซูเจ๋อถาม“ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ?” เฉินเสียนถามเช่นกันทั้งสองถามเรื่องนี้พร้อมกันแต่คำตอบนั้นชัดเจนเมื่อเฉินเสียนมาที่นี่ นอกจากจะมาหาเขาแล้วจะมาหาใครได้อีกแม้ว่าเธอจะไม่มา ซูเจ๋อก็จะไปหาเธอในคืนนี้ แค่ไม่คิดว่าทันทีที่เปิดประตู ก็จะเห็นเธออยู่ที่ประตูซูเจ๋อก็ตกตะลึงไปเล็กน้อยจากนั้นเขาก็กล่าวว่า “มาหาข้า ทำไมไม่เคาะประตูล่ะ?”เฉินเสียนเลิกคิ้วอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “ข้าเกรงว่าจะมีคนอื่นมาเปิดประตู”“มีเพียงข้าเท่านั้นที่ชอบเดินผ่านประตูนี้”เฉินเสียนเอ่ยถามขึ้นว่า “ท่านจะรีบออกไปหรือ” เธอเดินถอยหลังสองก้าวถ้ารีบ เธอก็จะไม่เสียเวลาคืนของให้เขาจริงๆ ก็ไม่มีอะไรจะพูดอยู่แล้วตอนนี้เขาสามารถออกมาพบกันสักนิด ได้บรรลุเจตนาเดิมของเฉินเสียนแล้วเพียงแต่ว่าซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าไม่รีบ”เฉินเสียนยืนอยู่นอกกรอบประตู ซึ่งเตี้ยกว่าเขาเล็กน้อย เอียงศีรษะเล็กน้อยและพยายามมองใบหน้าของเขาให้ชัดเจนผ่านแสงจันทร์ที่ส่องประกายจดจำเค้าโครงทั้งหมดของเขา112
ทันใดนั้นเฉินเสียนก็นึกถึงหุ่นที่เธอเรียนแกะสลักเป็นครั้งแรก หากเป็นครั้งต่อไป เธอคงจะจำรูปร่างหน้าตาของเขาได้ และเธอจะสามารถแกะสลักมันได้ดีขึ้นซูเจ๋อก็มองเธอ ดูเหมือนท้องฟ้ายามคํ่าคืนจะเต็มไปด้วยดวงดาว อยากจะลากเธอเข้ามาเฉินเสียนเก็บสายตา วางลงบนฝ่ามือของเขา และกล่าวอย่างสงัดว
