างมากสิ่งที่จักรพรรดิสนใจไม่ใช่ชีวิตเล็กๆ ของเขา แต่พระองค์สนใจผลการแพ้ชนะของสงครามระหว่างสองอาณาจักรและความยิ่งใหญ่เกรียงไกรของอาณาจักรต้าฉู่ถ้าหากแม่ทัพถูกฆ่าตายในสนามรบ ต้าฉู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? นับประสาอะไรจะไปปราบปรามเย่เหลียงในอนาคตเมื่อข่าวแพร่มาถึงจวนแม่ทัพ ทุกคนในจวนต่างตื่นตระหนกเมื่อหลิ่วเหมยอู่ซึ่งถูกกักขังอยู่ภายในสวนดอกพุดตานมาโดยตลอดได้ยินเซียงหลิงพูดถึงเรื่องนี้ นางก็ทนไม่ไหว รีบวิ่งไปที่สวนสระวสันตฤดูและร้องไห้ตีโพยตีพายยกใหญ่จะว่าไปเฉินเสียนก็ไม่ได้เห็นหน้าหลิ่วเหมยอู่มาหลายเดือนแล้วเฉินเสียนเกือบจะลืมไปแล้วว่านางยังมีชีวิตอยู่96
หลิ่วเหมยอู่ตะโกนอย่างฟูมฟายอยู่ในลานราวกับหญิงบ้า อวี้เยี่ยนทำท่าจะก้าวเข้าไปตบปากนาง แต่แล้วเฉินเสียนซึ่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ใต้ต้นไม้พลางปล่อยให้เจ้าน่องน้อยปีนป่ายอยู่บนตัวของเธอก็เอ่ยขึ้นว่า “ไม่ต้องห้าม ปล่อยให้ร้องไป”หลิ่วเหมยอู่เกลียดเฉินเสียนที่อยู่ตรงหน้าของนางจนแทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อเหตุใดตอนนี้นางจึงกลายเป็นเช่นนี้ ฉินหรูเหลียงจะอยู่หรือตายก็ยังไม่อาจรู้ได้ แต่เฉินเสียนกลับยังเพลิดเพลินอยู่กับลูกชายของเธออย่างมีความสุข!หลิ่วเหมยอู่กัดฟันกรอดและพูดว่า “เฉินเสียน ท่านเป็นคนฆ่าท่านแม่ทัพทั้งหมดเป็นเพราะท่าน ท่านฆ่าท่านแม่ทัพ!”“ถ้าไม่ใช่เพราะท่านทำลายมือของท่านแม่ทัพ เขาจะพ่ายแพ้ได้อย่างไร เขาจะตกจากหลังม้าได้อย่างไร!”มีแม่นม
