ซุยขวางอยู่ข้างหน้า แม้ว่าหลิ่วเหมยอู่จะอยากโผเข้าไปฉีกทึ้งเฉินเสียนแค่ไหน นางก็เข้าไปใกล้ไม่ได้เลยทันทีที่นางเคลื่อนไหว แม่นมซุยจะตบนางจนลงไปกองอยู่บนพื้นอย่างไร้ความเมตตาปรานีผมของหลิ่วเหมยอู่ยุ่งเหยิง นางหมอบอยู่บนพื้นและจ้องไปที่เฉินเสียนกับเจ้าน่องน้อยอย่างเคียดแค้น “เหตุใดท่านจึงยังใช้ชีวิตได้สุขสบายเช่นนี้ ข้าจะบอกให้ไม่ช้าก็เร็วท่านจะต้องชดใช้กับการกระทำชั่วๆ ที่ท่านเคยทำ ท่าน พวกท่านทุกคนจะต้องไม่ตายดี!”97
ไม่ว่านางจะตีโพยตีพายอย่างไร จะมีจิตใจที่ชั่วร้ายแค่ไหน เจ้าน่องน้อยก็ไม่ร้องไห้งอแงและได้แต่มองไปที่หลิ่วเหมยอู่อย่างสงบทว่าเฉินเสียนสงบยิ่งกว่า เธอเอนกายลุกขึ้นนั่งและวางเจ้าน่องน้อยลงบนตักเมื่อเจ้าน่องน้อยโตขึ้น เขาก็ยิ่งดูเหมือนเฉินเสียนมากขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าท่าทางของคนตัวเล็กและคนตัวใหญ่แทบจะเหมือนกันทุกประการเฉินเสียนพูดอย่างเฉยเมยว่า “หลิ่วเหมยอู่ เจ้าบอกว่าข้าฆ่าแม่ทัพฉิน ก็ใช่ ที่ข้าเป็นคนทำลายมือข้างหนึ่งของเขา แต่ทำไมข้าจึงต้องทำลายมือของเขาล่ะ”“พิษสั่วเชียนโหวนั่น ยาแก้พิษก็ได้ไปแล้ว ข้ายังไม่ทันได้คุยกับท่านแม่ทัพอย่างละเอียดเลยว่ายาแก้พิษนั่นจำเป็นต้องใช้รกมนุษย์หรือไม่”ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ซีดเผือด ครั้นแล้วก็กรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าข้าตั้งใจจะฆ่าท่านจริงๆ แล้วจะทำไม ข้าแค่ต้องการเห็นท่านแม่ทัพเอารกของท่านมาทำเป็นยาให้ข้า ข้าแค่ต้องการเห็นท่านตายทั้งกลม!
