”“แต่ใครจะไปคิดว่าท่านกับไอ้เด็กชั่วนี่จะรอดชีวิตไปได้ในที่สุด” นางเอ่ยอย่างไร้ความกังวล “แต่มาพูดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร ท่านแม่ทัพถูกท่านฆ่าตายและจะไม่กลับมาอีกแล้ว!”เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “เอ้อร์เหนียง ตบนางอีกที”แม่นมซุยกราชากผมของหลิ่วเหมยอู่ขึ้นมาและตบหน้านางอย่างแรงไปหลายที ตบจนใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่บวมเป่งเฉินเสียนกล่าวว่า “อย่าพูดว่าตอนนี้หาตัวท่านแม่ทัพไม่เจอ หากเขาตายในสนามรบจริงๆ เมื่อสืบสาวราวเรื่องกันอย่างละเอียด มันควรจะเป็นเจ้ามากกว่าที่เป็นคนฆ่าเขา หากเจ้าไม่ทำร้ายข้า ข้าจะทำร้ายเขาหรือ จริงไหม”98
หลิ่วเหมยอู่หมอบลงไปกับพื้นและหอบสะท้าน นํ้าตาหลั่งไหลออกมาเป็นสายเฉินเสียนยังกล่าวอย่างสบายๆ อีกว่า “พอจะพูดได้เหมือนกันว่าแม่ทัพฉินรักเจ้าอย่างสุดซึ้ง แม้ว่าเขาจะเห็นเจ้าลักลอบได้เสียกับชายอื่นด้วยตาของเขาเองก่อนจะจากไปเขายังอดเป็นห่วงเจ้าไม่ได้ และอยากให้ข้าให้อภัยเจ้า”หลิ่วเหมยอู่จิกเล็บที่แหลมคมลงบนพื้นและร้องห่มร้องไห้ออกมา“เรื่องต่างๆ เหล่านี้ ถ้าเจ้าไม่ก่อมันขึ้นมา วันนี้ก็คงไม่เป็นเช่นนี้ ข้าขังเจ้าไว้ในสวนดอกพุดตาน แต่เจ้าริอ่านวิ่งโร่มาเกะกะอยู่ใต้จมูกของข้า”เธอหรี่ตามองหลิ่วเหมยอู่และพูดเบาๆ ว่า “รู้ไหมว่าเหตุใดข้าจึงยังไว้ชีวิตเจ้ามาจนถึงตอนนี้”หลิ่วเหมยอู่เอ่ยอย่างจงเกลียดจงชังว่า “ถ้าท่านฆ่าข้า ท่านแม่ทัพจะไม่ปล่อยท่านไว้!”“เพราะมันน่าเบื่อเกินไปที่จะฆ่
