ียงของซูเจ๋อแพร่กระจายออกไปอย่างไม่มีหลักฐานแน่นอนว่าเมื่ออวี้เยี่ยนได้ยินว่าเป็นเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับซูเจ๋อ นางย่อมต้องสืบถามมาให้ชัดเจนและนำสิ่งที่ไม่ดีมาเล่าให้เฉินเสียนฟังแน่นอนว่าสิ่งที่นางได้ยินมาล้วนเป็นสิ่งที่ไม่น่าฟัง92
อวี้เยี่ยนเพิ่งจะรู้ว่าแท้จริงแล้วในเรือนของซูเจ๋อมีภรรยาอยู่แล้วถึงสองคนนางจึงตำหนิอย่างโกรธเคืองว่า “เห็นภายนอกเป็นคนเช่นนั้น แท้จริงแล้วเขาก็เป็นแค่พวกมักมากในกาม”อวี้เยี่ยนหันไปและเอ่ยอย่างกระตือรือร้นต่อว่า “เพียงแต่ว่า ต่อให้ในเรือนจะมีภรรยาหน้าตาสะสวยกี่คน เขาก็ไม่มีทางได้เสวยสุข องค์หญิง องค์หญิงรีบลืมเขาเถิดเพคะ บ่าวได้ยินมาว่าเขาไม่ได้ชอบสตรี เขาเป็นพวกไม้ป่าเดียวกัน!”
93
