หากไม่สังเกตดีๆ คงถูกใบหน้าอันโศกเศร้าของเขาหลอกได้โดยง่าย แต่ความเฉยเมยในแววตาคู่นั้นหลอกเฉินเสียนไม่ได้เฉินเสียนออกไปพร้อมกับคนของเธอหลังจากเสร็จสิ้นการเคารพศพในขณะนั้นเอง คนต่อไปก็เข้ามาเฉินเสียนได้ยินเสียงที่แจ้งขึ้นมาอย่างชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน “ท่านบัณฑิตซูมาไว้อาลัย”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ภายใต้ท้องฟ้าที่สวยงามสดใส สายลมเย็นและแสงจันทร์เจิดจ้า เมื่อเห็นบุคคลที่เดินเข้ามา ดวงตาของเธอก็วูบไหวเขายังคงสวมชุดไว้ทุกข์สีดำ เส้นผมดำยาวถูกรวบไว้ที่ด้านหลัง ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง และเขาก็ไม่คิดว่าจะพบกับเฉินเสียนที่หน้าทางเข้าโถงไว้ทุกข์ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นเขาขยับตัวไปด้านข้าง จากนั้นจึงโค้งคำนับเฉินเสียนค้างไว้โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาดูเหมือนภายในโถงไว้ทุกข์จะเงียบสงัดลง สายตาที่อยู่ทั้งข้างในและข้างนอกต่างมองมาที่ภาพภาพนี้กล่าวได้ว่าสำหรับพวกเขา การได้เห็นบัณฑิตและองค์หญิงปรากฏตัวพร้อมกันดั่งศัตรูที่หลบหน้ากันไม่พ้นเป็นสิ่งที่หาดูได้ยากยิ่งเฉินเสียนจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เลยว่าบรรยากาศที่เกิดขึ้นต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร73
แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้เสียมารยาท เธอชายตามองซูเจ๋อและให้พรเล็กน้อยอย่างสง่างามและมีเกียรติ ความแปลกแยกเป็นที่ประจักษ์ และเธอก็เดินผ่านเขาไปพร้อมกับผู้ติดตามของเธอเฉินเสียนขมวดคิ้วอย่างสับสน เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเขาเสมอและขจั
