รู้ว่าข้าเป็นใคร……”เฉินเสียนกอดผมเผ้าที่รุงรังของเขาไว้แน่น พูดปลอบใจเขาว่า : “ข้าคือเฉินเสียน ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว”เฮ่อโยวสะดุ้งไปทั้งตัวเขาที่ดิ้นสู้แทบตาย ในที่สุดก็ค่อยๆ สงบลงในอ้อมแขนของเฉินเสียนเขาก้มหน้ากอดแขนของเฉินเสียนไว้แน่น ลูกกระเดือกของเขาค่อยๆ ขยับพูดขึ้นว่า : “ท่านคือเฉินเสียน……เฉินเสียน ทำยังไงดี ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน……ท่านย่าของข้าเสียแล้ว……พวกเขาบอกว่า……ท่านย่าของข้าเสียเพราะข้าคนเดียว……”60
เฮ่อโยวอายุน้อยกว่าเฉินเสียนเล็กน้อย ที่ผ่านมาเฉินเสียนไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่เพื่อน แต่ยังมองเขาเป็นน้องชายอีกคนด้วยเขาเองได้จริงใจต่อเฉินเสียน และเฉินเสียนเองจึงจริงใจเขาตอบและเฮ่อโยวที่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทา อยู่ในอ้อมแขนของเธอ เฉินเสียนเองก็รู้สึกแย่ไม่น้อยเฉินเสียนประคองเขาลุกขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ลุกขึ้น กลับไปกับข้า”เฮ่อโยวรีบส่ายหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าไม่กลับไปแล้ว ข้าถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว”“กลับจวนท่านแม่ทัพ”โชคดีที่ไม่มีใครจำหน้าของเฮ่อโยวได้ เฉินเสียนเองได้ใช้ผ้าคลุมคลุมหน้าของเธอไว้ แค่นี้ก็ไม่มีใครจำหน้าเธอได้แล้วเธอประคองเฮ่อโยวที่บาดเจ็บทั้งตัวขึ้นรถม้า กลับจนถึงจวนท่านแม่ทัพเมื่อเข้าประตู เฉินเสียนก็ได้ให้พ่อบ้านไปเตรียมนํ้าร้อน และได้สั่งคนให้ไปเชิญหมอมาด้วยพ่อบ้านเองก็นึกไม่ถึงว่าระหว่างทางกลับ เฉินเสียนเองได้เก็บคนผู้หนึ่งกลับมาด้ว
