งข้าก็จะไม่มีวันอโหสิกรรมให้พวกมัน!”เฉินเสียนเห็นเขานํ้าตาไหลออกมา จึงยื่นมือไปช่วยเช็ด พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“ถ้าหากเจ้าไม่เห็นว่าข้าเป็นเพื่อนที่เลวแล้วล่ะก็ บอกข้ามา ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”“เฉินเสียน ข้ากอดท่านได้หรือไม่? ข้ารู้สึกว่าหากกอดท่านแล้วมันจะเจ็บปวดน้อยลง” เฮ่อโยวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเฉินเสียนจึงเอนตัวเข้าไปกอดปลอบใจเขาเขาที่ในตอนแรกยังทนได้ แต่สุดท้ายเขาก็ซบหน้าลงบนไหล่ของเธอร้องไห้ออกมาตอนที่เฮ่อโยวอยู่ในจวน ฮูหยินใหญ่ทั้งรักและเอ็นดูเขาที่สุด และเขาเองก็รักท่านย่าของเขามากแต่ท่านย่าของเขาได้กระอักเลือดและตายไปต่อหน้าต่อตาเขา ตอนนี้พยานยังชี้ให้เห็นว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ท่านย่าตายไปเพราะตรอมใจ
64
